Karel Van Cauwenberghe schreef: Ode français à un condisciple revenu de l’armée d’Italie en Adolf Duclos: Ode à Pie IX.

Van Coillie laat zijn ongenoegen over Dambres ‘filologie’ blijken, o.m. door opvallend slordig over te schrijven. Zo slaat hij op p. 3 zelfs een tekstregel over: “ ... in cubitum sinistrum, (infera in longum porrecta ac iacente, capite leviter) erecto, dorso ...”. Schrijffouten zijn: (p. 2) colligione voor collisione, (p. 3) liberi voor liberae, pulvilis voor pulvillis, modo voor modice, quot voor quod, discebatur voor dicebatur. De drie voorbeelden van Dambres ‘wortelkundig’ taalonderricht zijn: (1) enkele gevallen van speculatieve etymologie, zoals ze in oudere woordenboeken te vinden zijn, nl. corpus: “lichaam = werk van het vlees” en illustris: “verlicht = in het licht geplaatst”, (2) twee woordomschrijvingen uit het Totius Latinitatis Lexicon van Egidio Forcellini (1688-1768), nl. vox: “stem: is het geluid dat door de mond van levende wezens of door een ander tegen elkaar stoten van lichamen geuit wordt” en portus: “een haven is een plaats die omsloten is door een natuurlijke of kunstmatige bocht van de kust met een toegang die uitgeeft op de zee, waar schepen beveiligd tegen het geweld van de winden voor anker kunnen gaan; of komt van het werkwoord ‘vervoeren’ (portare), daar goederen, dank zij de haven, in- en uitgevoerd worden; of komt van (het Griekse) ‘poros’, d.w.z. overvaart, of van (het Griekse) ‘porthmos’ - haven: een haven verschilt van een vaste aanligplaats” - wat tussen die twee omschrijvingen staat is erg onduidelijk: wil Dambre het Griekse werkwoord ‘boao’ (luid roepen) taalkundig in verband brengen met ‘vox’? ... maar wat komen ‘aboès’ (in de woordenboeken niet terug te vinden! = niet roepend?) en ‘piscis maris’ (zeevis) hierbij doen (stom als een vis?)? - en (3) de inrichting van een antiek gastmaal (convivium), zoals het voorkomt in Justus Lipsius’ Liber tertius: Sermo convivialis, in quo conviviorum veterum ritus proponuntur; in eam rem varii scriptores emendantur, explicantur Derde boek. Uiteenzetting over het gastmaal, waarin de gebruiken omtrent gastmalen bij de ouden voorgesteld worden; met het oog daarop worden verschillende auteurs verbeterd en verklaard van zijn Iusti Lipsii antiquarum lectionum commentarius, tributus in libros quinque; in quibus varia scriptorum loca, Plauti praecipue, illustrantur aut emendantur Justus Lipsius’ aantekeningen bij oude lezingen, verdeeld over vijf boeken, waarin verschillende plaatsen bij auteurs, in het bijzonder bij Plautus, toegelicht of verbeterd worden (Antwerpen, Plantijn, 1575), (pp. 91, 93-95). Die beschrijving is door anderen overgenomen in encyclopedische werken over de oudheid en in commentaren bij tekstuitgaven, vooral van Plautus, waarvoor ze door Lipsius allereerst bedoeld was. Een vertaling van de ‘correcte’ tekst: “In de eetzaal werd een lage ronde tafel geplaatst; rond die tafel bevonden zich ten hoogste drie aanligbedden: vandaar de naam ‘triclinium’. En dan was de manier van aanliggen de volgende: ze lagen aan met het bovenlichaam geleund op de linkerelleboog, terwijl het onderlichaam lang uitgestrekt neerlag, het hoofd lichtjes opgeheven was en de rug wat gestut werd door een kussen. Als er meerderen op één bed plaatsnamen, ging de eerste aan het hoofd van het bed liggen en strekten zijn voeten zich uit achter de rug van de tweede; en zo verder. Wie dan als eerste en aan het hoofd van de tafel ging liggen, werd de hoogste genoemd, wie aan het voeteneinde terechtkwam, de laagste, wie tussen beide anderen lag, de middelste. Als dan drie disgenoten op één bed lagen, was de middelste de waardigste, de hoogste degene die hem in eer het dichtst benaderde. Als er vier waren (wat veeleer zelden gebeurde) ...”