Aan den Westvlaemschen Dichter-priester Here ende Meester Guido Gezelle.

Meester, het zij mij gelaten,[1] Student,
U, Dichter, nen feestdag te wenschen;
en wenschtet Gij, 't nieuwjaer, mij Vlaming te zijn,
Ú, wensche ik nu lange ende veelvoude jaren
het goed, dat gij Vlaenderen steeds deedt met uw woord,
nog voort te doen zetten in laaiende herten;
en 'k voege daarbij, lijk voor Meester Verriest,
een dichtjen dat Ú, -mochte 'et aangenaam wezen, -
een dichtjen dat Ú en dat Hém is gewijd.

Herleven![3]

Hebt dank, O meesters, die mijn Jongelingen borst
naast God herleven en hersijn deedt, men[4] den dorst
er in te gieten om het werk voor 't Lieve Vlaendren;
Hersijn, want ja ik leefde, en lévend toch 'k was dóód
daar ik den spot niet voelde al vier lange eeuwen bloot
in 't aanzichte gespogen van ons Schoone Vlaendren!
ik leefde dóód, en lacy - God vergeve 'et mij! -
'k stool méé reeds van den schat van Vlaendrens eigen zijn,
'k stool méé! Maar, Meesters, dank! Gij kwaamt het mij verandren:
U leerde ik in uw boek, U leerde ik in uw woord,
en deur uw woord en boek ic kwam waar elk behoort
te komen die een lijf en ziele ontvonk in Vlaendren,
ik kwam in 't Vlaemsche kamp geplant rond uwe vaan!
ik las en hoorde U, en uw grootsche beeld voortaan,
Mijn Vlaendren, blijft mij bij, en géén zal 't mij verandren!
p3Mijn Vlaendren, 't Reuzenland van 't machtig groot verleden!
zoo rijk, manhaftig en zoo edel, en op heden
zoo diep verdrukt! O tijden van 't verleên, wanneer
in handel en in wandel elkendeen zijne eer
in eigen-Vlaemsch-zijn stelde, en elkendeen zijn herte
voor Vlaendren voelde slaan, hetzij der vreugd, tzij smerte
in woelde[5] in voorspoed en in nood! wanneer elks taal
zijn Vlaemsch in Vlaendren was, hetzij de knodse[6] op 't staal
het strijdend lied geleidde, op Groeninghe of ten lande
van over-zee, hetzij de waren allerhande
verkocht en uitgewisseld wierden vrij en vrank
op Vlaendrens wéreld-markten! als het Vlaemsch gezang
weerklonk in hutte en burcht, op straat, bij arme en rijke,
ten heerd, lijk als men sprak den Waelsche Koningrijke!
Mijn Vlaendren van weleer, het land van Leeuwenmoed,
van Openheid en Fierheid! 't land waar 't Vlaemsche bloed
voor Roomen's kerke vloeide! 'et land der Martelaren
en Heiligen! het land wiens éigen kunstenaren
Bij Dante en Raphaël te pralen kunnen staan!
Mijn Christen land dat voor géen land moet achter gaan,
zoo groot en fier en edel eertids, en op heden
zóo diép verdrúkt, van nu verzaak ik mijn verleden
voor altijd!... God vergeve 'et mij zoo 'k twintig jaar

p4Schier, U verraadde in onverschilligheid en naar
het vreemde om grootheid vroeg: Voortaan - 'k hebbe 'et gezworen! -
Ú zal 'k mijn werk besteên en léven! Dat God 't hoore,
en, - Meesters, zijt gij mij getuige van mijn eed, -
Verlamme eer tonge en hand vóór dat ik anders deed,
verstijve 't dravend bloed, verstale mij mijn herte
zoo 'k immer, lijk voordezen lacy! U verterdte,[7]
Mijn Vlaenderen, en dat mij Gods schietend vier verslind'
en mijn gebeente in 't graf vervolge, en op den wind
ten voorbeelde verstrooi', mijn katholieke Vlaendren:
Ú drage ik mêe waar 'k ga, en niemand zal 't verandren!