J’ai conduit hier à sa dernière demeure ma vieille et fidèle servante, Reine, que vous connaissiez si bien et qui vous tenait en si haute estime. La pauvre fille est morte des suites d’un épouvantable accident; il y aura demain quinze jours, que descendant l’escalier, elle s’est fracturé le crane et blessée à la colonne vertébrale. J’étais seul avec elle; jugez de mon effroi et de tout ce que j’ai enduré durant cette quinzaine, en voyant souffrir une personne qui m’était si dévouée.

Mr le Doyen Van Coillie, mon meilleur et plus ancien ami, a précédé Reine d’un jour dans la tombe. Quel vide cette double mort a fait autour de moi! Priez pour les chers défunts et aussi pour moi!

J’annexe à la présente deux lettres de Dom Boutrais.

”Ernest Rembry is waarschijnlijk bij hem te rade gegaan i.v.m. de vertaling van het handschrift van Long. Rembry wilde nl. delen van het manuscript Notitia Carthusianorum Anglorum (1743) van Dom James Long, dat werd bewaard in het Engelse Klooster te Brugge, laten vertalen voor publicatie in de Annales de la Société d’Émulation. Bij de opheffing van het klooster Sheen Anglorum hadden de Kartuizers hun boeken en handschriften in het Engelse Klooster in depot achtergelaten. De priorin, Mother Mary Augustine More (een directe afstammeling van Thomas More), verleende onderdak aan prior Dom Williams (de laatste prior van Sheen), die daar samen met twee andere broeders verbleef van juni tot november 1793. Hoewel Sheen Anglorum niet meer bestaat, worden het zegel en de archiefstukken bewaard in St. Hugh's Charterhouse te Parkminster. In 1960, na onderhandelingen met de algemene overste van de Kartuizers, werden de bewaarde boeken en documenten, die eerder in het klooster te Brugge waren, teruggegeven aan de Kartuizers. Het handschrift van Long bevindt zich sindsdien in de bibliotheek van de Kartuizers te Parkminster. De Engelse zusters in Brugge bezitten enkel nog een fotokopie. Het manuscript bevat twee teksten: de eerste vertelt het leven van de heilige Bruno, de stichter van de Kartuizers, terwijl de tweede de geschiedenis van de Engelse Kartuizers behandelt, met inbegrip van de geschiedenis van het klooster Shene-Nieuwpoort. Rembry schakelde Guido Gezelle in voor de vertaling. Hoewel Gezelle een deel van het manuscript vertaalde, werd zijn vertaling nooit voltooid of gepubliceerd. Rembry vond uiteindelijk een andere vertaler en publiceerde de Franse vertaling onder de naam van A.C. De Schrevel, hoewel de daadwerkelijke vertaling vermoedelijk door L.H. werd gedaan. (C. Verstraeten, De briefwisseling tussen Guido Gezelle en Ernest Rembry 1872-1899. Gent: Cultureel Documentatiecentrum Rijksuniversiteit, 1987, p.212-213).

Quel beau sujet à traiter que la vie de M. Van Coillie!

In zijn De bekende pastors van Sint-Gillis te Brugge 1311-1896 , p.422-605 wijdt Rembry 183 bladzijden aan het leven van Van Coillie.