<Resultaat 2387 van 2647

>

s.d., Kortrijk, [Louise Adèle Pauline Van Brabant] (= mevrouw Louise Vander Espt) aan [Guido Gezelle]

Indextermen

Facsimile's


p1

Mme Van der Espt remercie Monsieur Gezelle de la peine qu’il a bien voulu se donner pour la satisfaire[1] elle lui en sera toujours reconnaissante et se met à la disposition lorsqu’elle pourra lui être utile à l’occasion.

p2

Noten

[1] Guido Gezelle schreef minstens vier gedichten voor de familie Vander Espt:

voor het communieprentje van Noëla Vander Espt, Kortrijk 31/03/1887, met het gedicht ‘Divin Festin’

voor het bidprentje van het overlijden van Victor Edouard Antoine Joseph Vander Espt op 11/07/1887, ‘Enfant de notre coeur’ (niet in Verzameld dichtwerk).

voor het communieprentje van Pierre Vander Espt in 1889 met het gedicht ‘o Souvenir heureux du jour incomparable’.

voor het communieprentje van Charles Vander Espt, Meulebeke 19/03/1891, met het gedicht ‘Si je t'oubliais jamais’.

Op basis van het briefpapier, dat hetzelfde is als van de aanvraag, en de intense aard van de bedanking zou het kunnen gaan over het overlijdensgedicht voor Victor.

leugen/confiter 194
1
2

Register

Correspondenten - personen

NaamGezelle, Guido; Loquela; Spoker; Gonsalvo Megliori
Datums° Brugge, 01/05/1830 - ✝ Brugge, 27/11/1899
GeslachtMannelijk
Beroeppriester; leraar; onderpastoor; dichter; taalgeleerde; vertaler; publicist
BioGuido Gezelle werd geboren in Brugge. Na zijn collegejaren en priesterstudies (priesterwijding te Brugge op 10/06/1854), werd hij in 1854 leraar aan het kleinseminarie te Roeselare. Gezelle gaf er onder meer talen, begeleidde de vrij uitgebreide kolonie buitenlandse leerlingen, vooral Engelsen, en kreeg tijdens twee schooljaren (1857-1859) een opdracht als leraar in de poësis. In 1865 werd Gezelle onderpastoor van de St.-Walburgaparochie te Brugge. Naast zijn druk pastoraal werk was hij bijzonder actief in het katholieke ultramontaanse persoffensief tegen de secularisering van het openbare leven in België en als vulgarisator in het culturele weekblad Rond den Heerd. In 1872 werd Gezelle overgeplaatst naar de O.-L.-Vrouwparochie te Kortrijk. Gedragen door een sympathiserende vriendenkring werd hij er de gelegenheidsdichter bij uitstek. Gaandeweg keerde hij er ook terug naar zijn oorspronkelijke postromantische en religieus geïnspireerde interesse voor de volkstaal en de poëzie. De taalkundige studie resulteerde vooral in een lexicografische verzameling van niet opgetekende woorden uit de volkstaal (Gezelles ‘Woordentas’ en het tijdschrift Loquela, vanaf 1881), waarmee ook hij het Zuid-Nederlands verdedigde binnen de ontwikkeling van de gestandaardiseerde Nederlandse cultuurtaal. Die filologische bedrijvigheid leidde bij Gezelle uiteindelijk ook tot een vernieuwde aandacht voor zijn eigen creatief werk, zowel vertaling (Longfellows Hiawatha) als oorspronkelijke poëzie. In 1889 werd hij directeur van een kleine Franse zustergemeenschap die zich in Kortrijk vestigde. Hij was een tijdje ambteloos. Dit liet hem toe zich op zijn schrijf- en studiewerk te concentreren. Het resultaat was o. m. de publicatie van twee poëziebundels, Tijdkrans (1893) en Rijmsnoer (1897), die, vooral in het laatste geval, qua vormgeving en originaliteit superieur van gehalte zijn. Om die authentieke en originele lyriek werd hij door H. Verriest, P. de Mont en vooral door Van Nu en Straks als een voorloper van de moderne Nederlandse poëzie beschouwd. Ook later eerden Nederlandse dichters, zoals Paul van Ostaijen en recenter, Christine D’haen, Gezelle als de meest creatieve en vernieuwende Nederlandse dichter in Vlaanderen. In 1899 werd Gezelle naar Brugge teruggeroepen om zich te wijden aan de vertaling van een theologisch werk van zijn bisschop (Waffelaerts Meditationes Theologicae). Hij verbleef nu in het Engels Klooster van Kanonikessen, waar hij echter vrij vlug en onverwachts stierf op 27 november 1899. Hij liet nog een verzameling uitzonderlijke gedichten na die in 1901 postuum als zijn Laatste Verzen werden gepubliceerd.
Links[odis], [wikipedia], [dbnl]
NaamVan Brabant, Louise Adèle Pauline
Datums° Dunkerque, 17/02/1850 - ✝ Menen, 25/04/1905
GeslachtVrouwelijk
VerblijfplaatsFrankrijk
BioLouise Adèle Pauline Van Brabant werd geboren in Duinkerke (Frankrijk) op 17 februari 1850. Na haar huwelijk met dokter Victor Hendrik Vander Espt in 1872 vestigde het echtpaar zich op het adres Kapucijnenstraat 17 te Kortrijk. Samen kregen ze vijf kinderen Marie Louise (1873), Jeanne (1874), Noëla (1875), Pierre (1877) en Charles (1879). Een zesde kind Victor Edward (1881) stierf op vijfjarige leeftijd na ziekte. Louise werd weduwe op 31 maart 1891. Ze overleed in Menen op 25 april 1905 in de Benediktinessenstraat 5. Ze was toen wel nog gedomicilieerd in Kortrijk. In deze straat hadden de Benediktinessen van Menen een psychiatrische instelling voor dames en een rusthuis voor dames. Ondanks het feit dat Victor Vander Espt eerder van liberale strekking was, schreef Gezelle minstens vier gelegenheidsgedichten voor de kinderen op vraag van zijn echtgenote.
Relatie tot Gezellecorrespondent: aanvrager gelegenheidsgedicht
BronnenFamilysearch – overlijdensakten Menen 1905; https://nl.wikipedia.org/wiki/Psychiatrisch_Centrum_Menen

Briefschrijver

NaamVan Brabant, Louise Adèle Pauline
Datums° Dunkerque, 17/02/1850 - ✝ Menen, 25/04/1905
GeslachtVrouwelijk
VerblijfplaatsFrankrijk
BioLouise Adèle Pauline Van Brabant werd geboren in Duinkerke (Frankrijk) op 17 februari 1850. Na haar huwelijk met dokter Victor Hendrik Vander Espt in 1872 vestigde het echtpaar zich op het adres Kapucijnenstraat 17 te Kortrijk. Samen kregen ze vijf kinderen Marie Louise (1873), Jeanne (1874), Noëla (1875), Pierre (1877) en Charles (1879). Een zesde kind Victor Edward (1881) stierf op vijfjarige leeftijd na ziekte. Louise werd weduwe op 31 maart 1891. Ze overleed in Menen op 25 april 1905 in de Benediktinessenstraat 5. Ze was toen wel nog gedomicilieerd in Kortrijk. In deze straat hadden de Benediktinessen van Menen een psychiatrische instelling voor dames en een rusthuis voor dames. Ondanks het feit dat Victor Vander Espt eerder van liberale strekking was, schreef Gezelle minstens vier gelegenheidsgedichten voor de kinderen op vraag van zijn echtgenote.
Relatie tot Gezellecorrespondent: aanvrager gelegenheidsgedicht
BronnenFamilysearch – overlijdensakten Menen 1905; https://nl.wikipedia.org/wiki/Psychiatrisch_Centrum_Menen

Briefontvanger

NaamGezelle, Guido; Loquela; Spoker; Gonsalvo Megliori
Datums° Brugge, 01/05/1830 - ✝ Brugge, 27/11/1899
GeslachtMannelijk
Beroeppriester; leraar; onderpastoor; dichter; taalgeleerde; vertaler; publicist
BioGuido Gezelle werd geboren in Brugge. Na zijn collegejaren en priesterstudies (priesterwijding te Brugge op 10/06/1854), werd hij in 1854 leraar aan het kleinseminarie te Roeselare. Gezelle gaf er onder meer talen, begeleidde de vrij uitgebreide kolonie buitenlandse leerlingen, vooral Engelsen, en kreeg tijdens twee schooljaren (1857-1859) een opdracht als leraar in de poësis. In 1865 werd Gezelle onderpastoor van de St.-Walburgaparochie te Brugge. Naast zijn druk pastoraal werk was hij bijzonder actief in het katholieke ultramontaanse persoffensief tegen de secularisering van het openbare leven in België en als vulgarisator in het culturele weekblad Rond den Heerd. In 1872 werd Gezelle overgeplaatst naar de O.-L.-Vrouwparochie te Kortrijk. Gedragen door een sympathiserende vriendenkring werd hij er de gelegenheidsdichter bij uitstek. Gaandeweg keerde hij er ook terug naar zijn oorspronkelijke postromantische en religieus geïnspireerde interesse voor de volkstaal en de poëzie. De taalkundige studie resulteerde vooral in een lexicografische verzameling van niet opgetekende woorden uit de volkstaal (Gezelles ‘Woordentas’ en het tijdschrift Loquela, vanaf 1881), waarmee ook hij het Zuid-Nederlands verdedigde binnen de ontwikkeling van de gestandaardiseerde Nederlandse cultuurtaal. Die filologische bedrijvigheid leidde bij Gezelle uiteindelijk ook tot een vernieuwde aandacht voor zijn eigen creatief werk, zowel vertaling (Longfellows Hiawatha) als oorspronkelijke poëzie. In 1889 werd hij directeur van een kleine Franse zustergemeenschap die zich in Kortrijk vestigde. Hij was een tijdje ambteloos. Dit liet hem toe zich op zijn schrijf- en studiewerk te concentreren. Het resultaat was o. m. de publicatie van twee poëziebundels, Tijdkrans (1893) en Rijmsnoer (1897), die, vooral in het laatste geval, qua vormgeving en originaliteit superieur van gehalte zijn. Om die authentieke en originele lyriek werd hij door H. Verriest, P. de Mont en vooral door Van Nu en Straks als een voorloper van de moderne Nederlandse poëzie beschouwd. Ook later eerden Nederlandse dichters, zoals Paul van Ostaijen en recenter, Christine D’haen, Gezelle als de meest creatieve en vernieuwende Nederlandse dichter in Vlaanderen. In 1899 werd Gezelle naar Brugge teruggeroepen om zich te wijden aan de vertaling van een theologisch werk van zijn bisschop (Waffelaerts Meditationes Theologicae). Hij verbleef nu in het Engels Klooster van Kanonikessen, waar hij echter vrij vlug en onverwachts stierf op 27 november 1899. Hij liet nog een verzameling uitzonderlijke gedichten na die in 1901 postuum als zijn Laatste Verzen werden gepubliceerd.
Links[odis], [wikipedia], [dbnl]

Plaats van verzending

NaamKortrijk
GemeenteKortrijk

Naam - persoon

NaamGezelle, Guido; Loquela; Spoker; Gonsalvo Megliori
Datums° Brugge, 01/05/1830 - ✝ Brugge, 27/11/1899
GeslachtMannelijk
Beroeppriester; leraar; onderpastoor; dichter; taalgeleerde; vertaler; publicist
BioGuido Gezelle werd geboren in Brugge. Na zijn collegejaren en priesterstudies (priesterwijding te Brugge op 10/06/1854), werd hij in 1854 leraar aan het kleinseminarie te Roeselare. Gezelle gaf er onder meer talen, begeleidde de vrij uitgebreide kolonie buitenlandse leerlingen, vooral Engelsen, en kreeg tijdens twee schooljaren (1857-1859) een opdracht als leraar in de poësis. In 1865 werd Gezelle onderpastoor van de St.-Walburgaparochie te Brugge. Naast zijn druk pastoraal werk was hij bijzonder actief in het katholieke ultramontaanse persoffensief tegen de secularisering van het openbare leven in België en als vulgarisator in het culturele weekblad Rond den Heerd. In 1872 werd Gezelle overgeplaatst naar de O.-L.-Vrouwparochie te Kortrijk. Gedragen door een sympathiserende vriendenkring werd hij er de gelegenheidsdichter bij uitstek. Gaandeweg keerde hij er ook terug naar zijn oorspronkelijke postromantische en religieus geïnspireerde interesse voor de volkstaal en de poëzie. De taalkundige studie resulteerde vooral in een lexicografische verzameling van niet opgetekende woorden uit de volkstaal (Gezelles ‘Woordentas’ en het tijdschrift Loquela, vanaf 1881), waarmee ook hij het Zuid-Nederlands verdedigde binnen de ontwikkeling van de gestandaardiseerde Nederlandse cultuurtaal. Die filologische bedrijvigheid leidde bij Gezelle uiteindelijk ook tot een vernieuwde aandacht voor zijn eigen creatief werk, zowel vertaling (Longfellows Hiawatha) als oorspronkelijke poëzie. In 1889 werd hij directeur van een kleine Franse zustergemeenschap die zich in Kortrijk vestigde. Hij was een tijdje ambteloos. Dit liet hem toe zich op zijn schrijf- en studiewerk te concentreren. Het resultaat was o. m. de publicatie van twee poëziebundels, Tijdkrans (1893) en Rijmsnoer (1897), die, vooral in het laatste geval, qua vormgeving en originaliteit superieur van gehalte zijn. Om die authentieke en originele lyriek werd hij door H. Verriest, P. de Mont en vooral door Van Nu en Straks als een voorloper van de moderne Nederlandse poëzie beschouwd. Ook later eerden Nederlandse dichters, zoals Paul van Ostaijen en recenter, Christine D’haen, Gezelle als de meest creatieve en vernieuwende Nederlandse dichter in Vlaanderen. In 1899 werd Gezelle naar Brugge teruggeroepen om zich te wijden aan de vertaling van een theologisch werk van zijn bisschop (Waffelaerts Meditationes Theologicae). Hij verbleef nu in het Engels Klooster van Kanonikessen, waar hij echter vrij vlug en onverwachts stierf op 27 november 1899. Hij liet nog een verzameling uitzonderlijke gedichten na die in 1901 postuum als zijn Laatste Verzen werden gepubliceerd.
Links[odis], [wikipedia], [dbnl]
NaamVan Brabant, Louise Adèle Pauline
Datums° Dunkerque, 17/02/1850 - ✝ Menen, 25/04/1905
GeslachtVrouwelijk
VerblijfplaatsFrankrijk
BioLouise Adèle Pauline Van Brabant werd geboren in Duinkerke (Frankrijk) op 17 februari 1850. Na haar huwelijk met dokter Victor Hendrik Vander Espt in 1872 vestigde het echtpaar zich op het adres Kapucijnenstraat 17 te Kortrijk. Samen kregen ze vijf kinderen Marie Louise (1873), Jeanne (1874), Noëla (1875), Pierre (1877) en Charles (1879). Een zesde kind Victor Edward (1881) stierf op vijfjarige leeftijd na ziekte. Louise werd weduwe op 31 maart 1891. Ze overleed in Menen op 25 april 1905 in de Benediktinessenstraat 5. Ze was toen wel nog gedomicilieerd in Kortrijk. In deze straat hadden de Benediktinessen van Menen een psychiatrische instelling voor dames en een rusthuis voor dames. Ondanks het feit dat Victor Vander Espt eerder van liberale strekking was, schreef Gezelle minstens vier gelegenheidsgedichten voor de kinderen op vraag van zijn echtgenote.
Relatie tot Gezellecorrespondent: aanvrager gelegenheidsgedicht
BronnenFamilysearch – overlijdensakten Menen 1905; https://nl.wikipedia.org/wiki/Psychiatrisch_Centrum_Menen
NaamVander Espt, Pierre Hubert Jean Joseph
Datums° Kortrijk, 14/08/1877
GeslachtMannelijk
Beroepbakkersknecht
BioPierre Hubert Jean Joseph Vander Espt werd op 14 augustus 1877 geboren te Kortrijk als vierde kind van dokter Victor Hendrik Vander Espt en Louise Van Brabant. Gezelle bezorgde een gedicht voor zijn eerste communie in 1889. Pierre werd bakkerknecht te Vicht en te Brussel. Hij trouwde op 29 december 1909 te Brussel met Elodie Verschoore uit Hallouin die haar jeugd in Kortrijk doorbracht. Zijn ouders waren op dat ogenblik overleden.
Relatie tot Gezellegelegenheidsgedicht
NaamVander Espt, Victor Edouard Antoine Joseph
Datums° Kortrijk, 15/05/1881 - ✝ Kortrijk, 11/07/1887
GeslachtMannelijk
BioVictor Edouard Antoine Joseph Vander Espt werd op 15 mei 1881 geboren te Kortrijk als zesde kind van dokter Victor Hendrik Vander Espt en Louise Van Brabant. Hij overleed na een ziekte op vijfjarige leeftijd op 11 juli 1887. Gezelle schreef hiervoor het gedicht Enfant de notre coeur.
Relatie tot Gezellegelegenheidsgedicht
NaamVander Espt, Noëla Paulina Ernestina Josephina
Datums° Kortrijk, 29/12/1875 - ✝ Ieper, 01/1953
GeslachtVrouwelijk
BioNoëla Paulina Ernestina Josephina Vander Espt werd op 29 december 1875 geboren te Kortrijk als derde kind van dokter Victor Hendrik Vander Espt en Louise Van Brabant. Gezelle schreef het gedicht Divin Festin, Banquet de l'innocence voor haar eerste communie in 1887. Op 30 november 1895 trouwde ze te Kortrijk met Achiel Deloddere. Ze overleed als weduwe te Ieper de laatste week van januari in 1953.
Relatie tot Gezellegelegenheidsgedicht
NaamVander Espt, Charles Désiré Paul Joseph
Datums° Kortrijk, 05/09/1879
GeslachtMannelijk
BioCharles Désiré Paul Joseph Vander Espt werd op 5 september 1879 geboren te Kortrijk als vijfde kind van dokter Victor Hendrik Vander Espt en Louise Van Brabant. Gezelle schreef het gedicht Si je t' oubliais jamais voor zijn eerste communie in 1891. Over zijn later leven is weinig geweten. Enkel dat hij volgens 'Het Kortryksche Volk' van 19 juli 1914 handelingsonbekwaam was vanaf 1903.
Relatie tot Gezellegelegenheidsgedicht

Titel - gedicht van Guido Gezelle

TitelDivin Festin
PublicatieVerzameld dichtwerk, deel VIII, p. 219
Titelo Souvenir heureux du jour incomparable
PublicatieVerzameld dichtwerk, deel VIII, p. 214
TitelSi je t' oubliais jamais
PublicatieVerzameld dichtwerk, deel VIII, p. 222
TitelEnfant de notre coeur
PublicatieNiet gepubliceerd in Verzameld dichtwerk

Titels.d., Kortrijk, [Louise Adèle Pauline Van Brabant] (= mevrouw Louise Vander Espt) aan [Guido Gezelle]
EditeurEls Depuydt
Wetenschappelijke leidingEls Depuydt
Partners Openbare Bibliotheek Brugge (Guido Gezellearchief); Centrum voor Teksteditie en Bronnenstudie (Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal en Letteren); Instituut voor de Studie van de Letterkunde in de Lage Landen (ISLN) (Piet Couttenier, Universiteit Antwerpen); Guido Gezellegenootschap
UitgeverGuido Gezellearchief, KANTL/CTB
Plaats van uitgaveBrugge, Gent
Publicatiedatum2024
Beschikbaarheid Teksten en afbeeldingen beschikbaar onder een Creative Commons Naamsvermelding - Niet Commercieel licentie.
DisclaimerDe editie van de Guido Gezellecorrespondentie is het resultaat van een samenwerkingsproject met vrijwilligers. De databank is in opbouw, aanvullingen en opmerkingen kunnen gemeld worden aan els.depuydt@brugge.be.
Meer informatie over het vrijwilligersproject is te vinden op gezelle.be.
CiterenEls Depuydt, Van Brabant Louise Adèle Pauline aan Gezelle Guido, Kortrijk (Kortrijk), s.d.. In: GezelleBrOn, Wetenschappelijke editie van de correspondentie van Guido Gezelle. 2024 Available from World Wide Web: link .
Verzender[Van Brabant, Louise Adèle Pauline]
Ontvanger[Gezelle, Guido]
Verzendingsdatums.d.
VerzendingsplaatsKortrijk (Kortrijk)
AnnotatieAdressant en adressaat gereconstrueerd op basis van contextuele gegevens.
Fysieke bijzonderheden
Drager 1 enkel vel, 132 mm x 101 mm
papier, wit, vierkant geruit
papiersoort: 2 zijden beschreven, inkt
Staat volledig
Toevoegingen op zijde 2 bovenaan: taalkundige notities: leugen/confiter 194 (inkt, hand G.G.?)
Bewaargegevens
LandBelgië
PlaatsBrugge
BewaarplaatsGuido Gezellearchief
ID Gezellearchief3586, leugenconfitei
Bibliotheekrecordhttps://brugge.bibliotheek.be/detail/?itemid=|library/v/obbrugge/gezelle|14516
Inhoud
IncipitMme Van der Espt remercie Monsieur
Tekstsoortbrief
TalenFrans
De tekst werd diplomatisch getranscribeerd, en aangevuld met een editoriale laag.
De oorspronkelijke tekst werd ongewijzigd getranscribeerd; alleen typografische regeleindes en afbrekingstekens, en niet-betekenisvolle witruimte werden genormaliseerd.
Auteursingrepen in de tekst (toevoegingen, schrappingen), en latere redactie-ingrepen (schrappingen, toevoegingen, taalkundige notities) door de lezer werden overgenomen en expliciet gemarkeerd.
Voor een aantal tekstfenomenen werden naast de oorspronkelijke vorm ook editeursingrepen opgenomen in de transcriptie: oplossingen voor niet-gangbare afkortingen en correcties voor manifeste fouten. Daarnaast bevat de transcriptie editeursingrepen ter verbetering van de leesbaarheid (toevoegingen, reconstructies) of ter motivering van transcriptie-beslissingen (aanduiding van onzekere lezingen, weglating van onleesbare tekst). Alle editeursingrepen worden expliciet gemarkeerd.