mijteren (uitspr. miiteren) is te Pey, ruw behandelen, afslaan.

De Limburgse studenten waren ‘zanters’ voor Guido Gezelle. Ze stuurden hem regelmatig woorden op o.a. voor Loquela. Gezelle verwerkte de inhoud van deze briefkaart tot fiche voor zijn Woordentas met als lemma ‘mijteren’. In zijn antwoordbriefkaart bedankt hij hen: “In ’t korte meer hope ik, met allen dank van Loquela.”

De studenten vroegen hem ook regelmatig om uitleg betreffende specifieke woorden. Later kwamen sommige van deze woorden in ‘t Daghet van den Oosten terecht. In: ‘t Daghet in den Oosten: 1 (1885) 1, p. 2 noteerde de redactie in de 1ste Woordenzange: ”Mijteren, mijterde, gemijterd. Priegelen, afslaan, afrossen, afranselen. Is eigentlik (iemand) in mijten, dat is in kleine stukskens slaan”.

Waarom schrijft gij achter de fransche woorden ook de bij ons meer gebruikte hollandsche? woorden ook niet? b.v. affaire, zaken; avocaat, voorspreker; demissioneeren, afdanken; exces, overdaad; geassereerd, verzekerd; immeuble, onroerende; responsable, verantwoordelik; stong, pot; cube, (teerling) dobbelsteen; du niveau, waterpas; distingueeren, onderscheiden; pretente, voorwendsel; improviseeren, voor de vuist... Spoorhuisken is te Weert een wachthuisken langs den ijzerenweg; schroefboot gebruikt men daar ook. Zijn de voorgaande woorden nieuw vl. vlaamsche - gallicismen of fr. fransche wendingen?? Voor improviseeren zegt men hier ook snēlspreken improvisatie = snēlspraak.-

voor soppiten van (de) soppiet. Te Beeringen sepiet te Alken sebiet. Een langwerpig stuk wit, week en kortdradig vleesch dat bij de veerzen kort aan de nieren ligt, bij de verkens kort aan de veer (vetvlies) 't Is samengesteld van een zeker getal bolvormige vleeschbollekens zoo dik als een knikker, overtrokken met een fijn vlies en zeer lekker om te eten. Men maakt er een fijn gerecht van als men de supiet versnijdt en de stukskens stooft met kleine vleeschbollekens en boter.