Julie Mulders was wellicht op zoek naar een voedster voor de twee weeskinderen. Hiervoor riep ze Gezelles hulp in vooraleer het Bureel van Weldadigheid de kinderen aan een officieel weeshuis zou toewijzen. Dit betekende immers dat ze vrijwel zeker in fabrieken zouden terechtkomen.

De Franse wetgever richtte eind 18de eeuw in ‘België’ de Commissie van Burgerlijke Godshuizen en Burelen van Weldadigheid op, om de noden van de armen te lenigen. Omwille van voortdurend geldgebrek stond de overheid in de loop van de 19de eeuw toe dat de kerkelijke instellingen en filantropische particulieren een geldelijke bijdrage leverden, en zodoende terug inspraak verwierven in de organisatie van de armenzorg zoals tijdens het ancien régime in de 18de eeuw. Het Bureel van Weldadigheid regelde de opvang en zorg voor arme wezen, kinderen van wie een of beide ouders gestorven waren. Ofwel werden ze uitbesteed aan ‘voedsters’, die vaak tot de laagste stand behoorden en hen opnamen om den brode. Ofwel plaatste het Bureel de kinderen in weeshuizen of religieuze instellingen, zoals bij de Paulinen in Kortrijk.

(G. Vandenberghe, De opvang en zorg voor ‘arme wezen’ in België in de negentiende eeuw. De casus van de Zuid-Oost-Vlaamse stad Ronse (1800-1894). Masterthesis, Universiteit Gent, 2012 ; J. Stael, Armenzorg: de interactie tussen hulpbehoevenden en zorgverstrekkers. Armenbrieven en het bureel van weldadigheid van Kortrijk, 1826-1887. Masterthesis, Universiteit Gent, 2019)

Julies zoon was slechts zes jaar oud toen zijn vader op 25 juni 1892 overleed. Mogelijk dateert deze brief van hierna en moest ze dus opvang voor hem hebben terwijl ze hulp zocht voor de twee wezen.