Noten

Lauwers wou zichzelf eraan herinneren dat hij een postzegel ter waarde van 10 centimes in zijn envelop aan Gezelle moest stoppen. Of een muntstukje van 10 centimes. Zo kon Gezelle makkelijk antwoorden en hoefde hij hiervoor geen onkosten te doen of op zoek te gaan naar een postzegel. Deze 50 centimes dienen als vergoeding voor verzendingskosten van het pakket van Lauwers’ verbeterde vertaling. Dit toneelwerk was het resultaat van een samenwerking tussen Emiel Lauwers, Kamiel Marichal en Julius Delbeke. Het zou een uitgave worden van de ’West-Vlaamsche Gilde’ (Sint-Lutgarde) en die zou hiervoor borg staan. Hiervoor waren inschrijvingen nodig, blijkt uit een brief van Lauwers aan Marichal van vrijdag 29 november 1878, regels 42 tot 44, in K. Platteau, Guido Gezelles vertaling van The Song of Hiawatha van Longfellow en de doorwerking daarvan in zijn poëzie. Tilburg, 1999, p. 285 ‘Cassius & Brutus’ verwijst naar Lauwers' vertaling van een fragment uit Shakespeares werk Julius Caesar, De vertaling verscheen als: E. Lauwers, Cassius jaagt Brutus op tegen Caesar. In: Rond den Heerd: 14 (9 februari 1879) 11, p. 83. Lauwers houdt zich dus aan Gezelles voorschriften in de briefkaart aan E. Lauwers van 30/01/1879: ”Ware 't niet beter de aanvangletters geen hoofdletters maken“. De ‘enz.’ wijst waarschijnlijk op een consequent gebruik in de schrijfwijze, in de insprongen per verzenblok e.d.. Lauwers stelt voor om zijn uitgeschreven, drukklare tekst onmiddellijk naar Hugo Verriest te sturen. Maar Gezelle had in zijn vorige briefkaart aan E. Lauwers van 30/01/1879 geëist dat hij ”de volgende copie deure en deure” opnieuw wou nazien. Lauwers voelde hier niet veel voor en had wellicht liever schot in de zaken gekregen. Verriest mocht volgens hem nu de definitieve druk van start laten gaan bij Van Der Ghinste in Ieper. Maar Gezelle zal daarmee niet akkoord gaan in zijn antwoordbrief. Antwoord op de vraag hier in de briefkaart: ”tracht ievers te weten wat pemican bediedt.” Het valt op dat Gezelle dit woord niet vond in woordenboeken en ook niet in de ’Vocabulary’ van Longfellows uitgave van The Song of Hiawatha. Gezelle benutte een David Bogue-uitgave (1855) zonder ’Vocabulary’ en geen Dürr-uitgave van 1856 mét deze lange lijst met woordverklaringen. Lauwers benutte een uitgave van 1874: een J. Dicksuitgave uit London en daarin stond ook de ’Vocabulary’. Sic. Zie brief van Gezelle 16993: ”Ware ik als gij, ik zou willen slag om slinger dichten tegen Calderon, reke voor reke, rijm voor rijm, klank voor klank; dat kan het Vlaamsch wel, kunt ge ’t gij? ’ t Is ’t proeven weerd en fabricando fabri fimus flandri---- Flandri138------ ”