Op 11 februari 1941 stelde de Propaganda-afdeling een orgaan in, waarop ze controle wilde uitoefenen, nl. de Papiercentrale - Office central du Papier. De centrale was verantwoordelijk voor de distributie van het beschikbare papier aan de uitgeverijen en de drukkerijen, want de papierschaarste was één van de grootste problemen, waarmee de drukkerijen, uitgeverijen en de pers in het algemeen tijdens de oorlog te kampen hadden. De uitgeverijen beleefden wel gouden tijden wat hun verkoop betrof, maar dit kon slechts gelden zolang er papiervoorraad was. Men was voor de aanmaak van papier aangewezen op buitenlandse, vooral Scandinavische, papierbrij, maar tijdens de Duitse bezetting werd deze slechts minimaal geïmporteerd. Het papier was dus meestal van slechte kwaliteit. Door deze schaarste werden door de overheid allerlei beperkingen opgelegd: het verminderen van het aantal bladzijden, kleinere formaten, lagere oplagen en daarmee gepaard een stijging van de prijzen door de hogere prijs van het papier. Els De Bens, De Belgische dagbladpers onder Duitse censuur (1940-1944), p. 72-79, p. 106-110

Frans Leytens, Het Vlaamse ex-libris. Antwerpen, De Sikkel, 1947. 'Een bloemlezing van meer dan 70 ex-libris meestal van de originele houtjes afgedrukt en waaronder verscheidene in kleur, met daarenboven drie losse afdrukken van originele koperplaten.' Fondscatalogus De Sikkel 1919-1949, p. 49

Het gewoonlijk op het voorste schutblad geplakte ex-libris had van oudsher een drieledig doel: het liet zien wie de rechtmatige eigenaar van het boek was, afficheerde diens bezittertrots en spoorde eventuele leners aan tot teruggave. Hoewel het ex-libris meestal persoonsgebonden was, kon de bezitter van het boek ook een instelling zijn. Sommige bibliofielen hadden zelfs verschillende ex-librissen voor de diverse categorieën boeken in hun bibliotheek. Het ex-libris of eigendomsmerk vertoont naast de naam in vele gevallen ook de in beeld gebrachte verbondenheid van de eigenaar met het boek. Soms was het ook voorzien van een wijsgerige spreuk of van een boekvloek. Het ex-libris is in Vlaanderen pas in de achttiende en negentiende eeuw echt populair geworden. Vanaf de negentiende eeuw ontwikkelde het ex-libris onder invloed van de Nieuwe Kunst-beweging (Jugendstil en Art Nouveau) zich steeds meer van praktisch eigendomsmerk tot een vorm van gebruikskunst. Allerlei toonaangevende kunstenaars ontwierpen voor zichzelf en anderen heel bijzondere en smaakvolle ex-libris. Ook nu nog kent deze vorm van kleingrafiek haar beoefenaars en verzamelaars, ook internationaal. J. Van Waterschoot, Hooggeleerde exlibris. Inleidende bladzijden door P.J. Buijnsters; T. Van Koolwijk en C. Schriks, Kleine Prentkunst in Nederland in de 20ste eeuw, p. 7