Der Knecht Jan. Roman aus dem Landleben verscheen in 1928 voor de eerste keer in Duitsland als de Duitse vertaling van Langs de wegen (1902). Nico Rost was voor de vertaling verantwoordelijk. Het boek werd uitgegeven door Universum-Bücherei für Alle. Gerhart Pohl, Streuvels' literair agent, werd in 1929 aan de deur gezet bij Universum-Bücherei für Alle. Hij bracht Knecht Jan onder bij Otto Quitzow Verlag in Lübeck. In 1929 verscheen zo Knecht Jan opnieuw, nu als vertaling van Nico Rost en Werner Ackermann. Toen Quitzow failliet was gegaan, bood Pohl het eind 1933, begin 1934 aan aan Adolf Spemann. Spemann, die aan het hoofd stond van Engelhorn Verlag te Stuttgart, bracht dan de derde uitgave van dit werk. Deze uitgave was gebaseerd op de tweede uitgave. Later volgden nog vele andere uitgaven. Hedwig Speliers, Als een oude Germaanse eik, p. 182, p. 567-568
Deze brief vonden we niet terug in de geraadpleegde archieven.
Schmülling had Streuvels' Prutske in het Duits vertaald. Telkens wanneer Schmülling een hoofdstuk vertaald had, stuurde ze het op naar Streuvels die dan zijn correcties kon aanbrengen. Zo vond Streuvels dat Schmülling de oorspronkelijke zinsbouw te veel aanpaste en had hij opmerkingen over de interpunctie die ze gebruikte. In haar brief van 10 februari 1933 bijvoorbeeld, verdedigde Schmülling zich tegen zijn kritiek. Ze maakte duidelijk dat ze veel zorg besteedde aan de vertalingen. Eerst kwam er een eerste versie tot stand die ze dan nog eens doornam met Fritz Kuhn, een ingenieur die bij haar inwoonde. Hij sprak geen Nederlands en keek vooral naar de Duitse vorm. Ze wees er op dat de enige veranderingen die ze aanbracht ervoor moesten zorgen dat de tekst meer Duits klonk. Wat de interpunctie betrof, was ze van mening dat ze de Duitse regels goed volgde en moest volgen, ook al weken die soms sterk van de Nederlandse af. Op 10 juni schreef ze dat de vertaling van Prutske af was; enkele dagen later stuurde ze het manuscript naar Albert Langen - Georg Müller Verlag in München. Op 23 juni 1933 lag de tekst nog altijd daar zonder dat er een beslissing was gevallen. Brieven in Letterenhuis, S 396/B; de brieven van Streuvels aan Hermine Schmülling vonden we niet terug in de geraadpleegde archieven, maar de inhoud konden we reconstrueren aan de hand van Schmüllings retourbrieven
Uiteindelijk zou Prütske niet bij Langen-Müller verschijnen, maar bij Engelhorn Verlag.
De derde uitgave van Knecht Jan zou in 1934 worden uitgegeven door Engelhorn Verlag uit Stuttgart.
Dit is niet gebeurd.