© 2014, KANTL/CTB
enkel blad briefpapier
dubbelzijdig beschreven met zwarte inkt
Ik laat U in den loop der volgende week eene drukproef
Mijn nieuwe inrichting! Kritiek is zoo gemakkelijk ook in mijne zaak — U zult er wel meê eens zijn, vermits een schrijver er ook aan bloot staat. Loochenen dat ik vooruitga, zult U niet,
als ik eerst gezorgd hebben, dat er een ruime werkplaats gebouwd werd. Nu ospaar ik eerst om machines te koopen en die komen er ook wel.
Die 100 ex. b.v. van "het die 100 ex. krijgt als eereloon en ze niet mogen in den handel gebracht worden.
Ziehier mijn stelling en ik meen, dat ze zeer eerlijk is: als ik een boek aanvaard om uit te geven en er bestaat een kontrakt van onmiddellijke betaling van het eereloon, dan vind ik dat, in deze tijden van trage maar regelmatige inflatie, ik na een paar jaar niet verplicht ben deze prijzen te houden. Doch als ik een kontrakt heb met een schrijver en de betalingstermyn loopt over twee of drie jaar, dan vind ik mij verplicht zoodra de verkoopprijs stijgt ook de nog te betalen deelen van het eereloon te betalen. Of mijn uiteenzetting duidelijk is weet ik niet — ik zou ze liever bij gelegenheid mondeling verdedigen. Ik ga namelijk uit van het princiep: de schrijver beschikt onmiddellijk vrij over zijn centen; de mijne zitten onherroepelijk vast in de uitgave en dat voor jaren.
Ge zegt: op die wijze kan hij den verkoop van een boek volledig stopzetten! Als er iemand is, die den naam heeft van goedkoop uit te geven, ben ik het. En als er iemand is onder de boekhandelaars en uitgevers, die iets voor uwe uitgaven getracht heeft te doen,— niet alleen om het zaakje, maar omdat ik U als schrijver genegen ben — dan durf ik ook stout zeggen dat ik de laatste in de rij niet moet gaan staan. Had ik kleingeestig geweest, dan had ik allang de zaak opgegeven, ten gevolge van de talrijke zeer vriendelijke
Dat het spijts de regelmatige bewerking, niet zoo schitterend gaat met den verkoop, zult U hierna
Drukproef van
In deze brief antwoordt Joris Lannoo op Streuvels' brief van
De verhuizing in 1929 van uitgeverij Lannoo van de Ieperschestraat naar de Meulebeekschesteenweg (later tot Kasteelstraat omgedoopt) betekende de eerste bedrijfsuitbreiding. Later werden nieuwe machines geplaatst en interne verbouwingen tot stand gebracht.
Aan het eind van de negentiende eeuw was Vlaanderen op het gebied van uitgeven van boeken van weinig betekenis. Als Vlaamse uitgevers waren er toen Van In voor schoolboeken, en het Davidsfonds en het Willemsfonds, die voor een eigen publiek publiceerden. Er was dus weinig of geen sprake van een degelijk uitgebouwd uitgeversbedrijf in Vlaanderen. De Eerste Wereldoorlog schudde het kleine Vlaamse uitgeverswereldje duchtig dooreen. Uitgevers van naam weken uit naar Engeland (Kryn) of Nederland (De Groeve), werden gedeporteerd naar Duitsland (De Lille) of dienden aan het front (Lannoo). Sommige uitgevers kwamen in het activisme terecht en anderen gingen op non-actief (Willemsfonds en Davidsfonds).
Pas in de jaren na de Eerste Wereldoorlog raakte het Vlaamse uitgeversbedrijf, ondanks een economische crisis in de jaren '30, werkelijk in expansie. Het waren vooral oud-frontsoldaten en overtuigde flaminganten die uitgeverijgeschiedenis schreven. Firma's als Lannoo, De Standaard, De Sikkel, Excelsior en Het Kompas waren toen de grotere uitgeverijen, die in deze Vlaamse geest boeken op de markt brachten. Met 'de les van verscheidene Vl. en Hollandsche uitgevers' wijst Lannoo op de kleinere uitgeverijen, die door de economische malaise over kop gingen. Lannoo behoorde m.a.w. tot de beperkte galerij van Vlaamse uitgevers die zich na de Eerste Wereldoorlog moeizaam gevestigd hadden.
Wanneer een artikel uit of een onderdeel van een groter werk als afzonderlijke brochure geproduceerd wordt, wordt dat een overdruk genoemd.
Het betreft hier een niet in den handel
.
Drukkerij J. Lannoo, Thielt
Het beheer van
De lettergrootte werd aangeduid d.m.v. het corps (C) en werd uitgedrukt in veelvouden van punten. Dit is de afstand van het topje van de stok van de letter tot het onderste eind van de staart. Als het letterbeeld bijvoorbeeld 14 punten meet, hebben we met corps 14 te doen.
Espartogras of alfagras is een stugge grassoort, die vooramelijk groeit in Noord-Afrika en Zuid-Spanje. Dankzij de goede vezelkwaliteit kan de espartocelstof gebruikt worden voor het vervaardigen van papier. Het geeft een ondoorzichtig, opdikkend en soepel papier, dat vooral gebruikt wordt voor romandruk en cyclostyle.
Guido Gezelle,