Op 9 augustus 1941 schreef Streuvels aan Spemann dat hij een exemplaar van het West-Vlaams Idioticon voor hem op de kop had kunnen tikken.

Leonard Lodewijk de Bo (bew.), Westvlaamsch idioticon. Brugge, Boek- en Steendrukkerij Edw. Gailliard & Comp., 1870-1873. In 1892 volgde er een heruitgave van Joseph Samyn (Gent, Siffer).

Van grote betekenis is De Bo's wetenschappelijke activiteit op het gebied van de taalkunde, inzonderheid de lexicologie van het West-Vlaamse dialect. In samenwerking met collega-priesters uit West-Vlaanderen (vooral met Guido Gezelle, met wie hij in 1850 vriendschap sloot, maar ook met J.-B. De Corte, H.A. De Badts, Pieter Baes en vele anderen) verzamelde hij al vanaf zijn studietijd (1846-1851) bouwstenen voor het West-Vlaamse lexicon op basis van oude geschreven bronnen en de gesproken taal. Die werkzaamheden hielden verband met plannen die op de eerste Nederlandse Taal- en Letterkundige Congressen (van 1849 en 1850) werden bekendgemaakt voor een algemeen Nederduits woordenboek, naderhand het Woordenboek der Nederlandse Taal, met het pleidooi van Zuid-Nederlanders als Jan-Baptist David om het Zuid-Nederlandse taaleigen te laten opnemen in de Nederlandse standaardtaal en met de oproep om met dit doel dialectwoordenboeken samen te stellen. Het jarenlange verzamelwerk van De Bo resulteerde in het volumineuze Westvlaamsch Idioticon Elektronische NEVB

In zijn brief aan Streuvels van 27 september 1941 merkte Spemann op dat hij het Idioticon nog niet had ontvangen. Op 3 november 1941 laat Isa Lateur Spemann weten hoe de vork aan de steel zit: Es [het Idioticon, JD] war abgegeben bei der Kommandantur zu Kortrijk, aber O.kriegsverwaltungsrat Major D r Feezer, mit wem Sie auch gesprochen haben ist soeben infolge Versetzung nicht mehr bei der Dienststelle. Gelegentlich war ich bei Inspector Baumgarten, der mir versprochen hat die Sache fertig zu machen. Hoffentlich ist das Idioticon nun richtig bei Ihnen angekommen.

Op 28 oktober 1941 liet Rotraut Spemann aan Streuvels weten dat op drie dagen eerder 50 exemplaren van Das Streuvels-Buch naar het Lijsternest verstuurd waren.

Titelbeschrijving: Friedrich Griese, Die Weissköpfe. Roman. München, Albert Langen - Georg Müller, 1939.

D.i. het contract voor Das Streuvels-Buch.

In 1943 bracht niet Engelhorn Verlag, maar wel Insel Verlag nog eens 7.000 exemplaren van Der Flachsacker op de markt (21.-27. Tausend). Pas op 3 augustus 1949 zou Anton Kippenberg de rechten op De vlaschaard afstaan, op voorwaarde dat Adolf Spemann niet vertaler Peter Mertens maar vertaalster Anna Valeton zou aanduiden. Cf. het contract tussen Stijn Streuvels en Adolf Spemann d.d. 3 augustus 1949 en de brief van Adolf Spemann aan Stijn Streuvels d.d. 3 augustus 1949.

J. Craeynest, Loquela. Taalkundig maandblad uitgegeven door G. Gezelle van 1881 tot 1895 en omgewerkt tot woordenboek. Amsterdam, L.J. Veen, 1907, tweede druk; Derde druk. Tielt, Lannoo, s.d. [1943-1946] en Amsterdam, L.J. Veen, 1946.

Cf. antwoord van Adolf Spemann in zijn brief aan Stijn Streuvels van 27 november 1941.

Op 17 oktober 1941 vroeg Streuvels Spemann om uit te zoeken of er in Duitsland een Leica-fototoestel zou kunnen worden gekocht. Op 11 november 1941 antwoordde Spemann dat hij het wou proberen, hoewel dergelijke toestellen werden voorbehouden voor de Wehrmacht. Op 2 maart 1942 laat Spemann Streuvels weten dat zijn pogingen tot dusver onsuccesvol waren, en om dus nog meer geduld te oefenen.

Cf. antwoord van Adolf Spemann in zijn brief aan Stijn Streuvels van 27 november 1941.

Titelbeschrijving: Emil Strauss, Lebenstanz. Roman. München, Albert Langen - Georg Müller, 1940.

Op 2 juli 1941 had Streuvels Spemann gevraagd of hij het bedrag op zijn geblokkeerde Duitse rekening niet kon omzetten in boeken, en voegde hij een verlanglijst toe van boeken die hij graag besteld had via Spemann.

De 'lijst van werken' is niet bij de brief bewaard gebleven, zodat we niet konden achterhalen welke boeken Streuvels besteld had. Cf. antwoord van Adolf Spemann in zijn brief aan Stijn Streuvels van 21 juli 1941.

Titelbeschrijving: Konrad Beste, Das vergnügliche Leben der Doktorin Löhnefink, erzählt von ihr selbst. Braunschweig, G. Westermann, s.d. [1934].

In de zomer van 1941 had Streuvels een contract afgesloten met het Berlijnse filmhuis Terra-Filme voor de Duitse verfilming van De vlaschaard. De regisseur Boleslaw Barlog had op dat moment al enkele films gedraaid voor deze Duitse filmmaatschappij. Terra was een van de belangrijkste en meest correcte Duitse filmhuizen. In 1942 werd Terra door UFA (Universum Film Aktiengesellschaft) opgeslorpt en was bij het draaien van Wenn die Sonne wieder scheint (de Duitse verfilmde versie van De Vlaschaard) duidelijk afhankelijk van het naziconcern UFA. Alf Teichs was de nieuwe Terrachef na de fusie met UFA.

Van juli tot september 1942 was de regisseur Boleslaw Barlog met zijn hele ploeg in West-Vlaanderen neergestreken om er te komen filmen. Hij hield zich vrij nauwkeurig aan Streuvels' verhaal, maar hij zorgde voor een optimistisch slot. Hij koos zijn auteurs onder de beste Duitse artiesten. Konrad Beste, de auteur van boerenromans, stelde het draaiboek op en er werd ook een beroep gedaan op Carl Dietrich Carl, een gevestigd dramaturg. H. Speliers, Als een oude Germaanse eik, p. 451-455.

Titelbeschrijving: Ell Wendt, Sommergäste auf Sophienlust. Stuttgart, J. Engelhorns Nachf. A. Spemann, s.d. [1939].

De Nederlandse vertaling van dit boek werd in 1942 door uitgeverij Die Poorte op de markt gebracht: Ell Wendt, Een zomer met gasten. Oude God, Die Poorte, s.d. [1942]. De Boekengilde 'Die Poorte', jaargang 1942, deel 8. Vertaald door M. en P. Thiry.

Op 6 september 1941 meldde Stijn Streuvels dat Isa Lateur aan de vertaling van Der graue Reiter van Herbert von Hoerner bezig was voor uitgeverij Die Poorte. Titelbeschrijving: Herbert von Hoerner, Der graue Reiter. Stuttgart, Engelhornverlag, 1940.

Het betreft hier volgend artikel: Jef van de Wiele, ''. In: DeVlag, jaargang IV, nummer 3, oktober 1941, p. 101-103.

Deze afrekening wordt bewaard in het Letterenhuis.