"Wat is er van de dood te gelooven?"

Het is me nog wel eens overkomen van een soort menschen waarmede men een vlotte en secure afspraak heeft gehad, met vaste toezegging van 't geen er morgen gebeuren zal,... en dat men er verder geen stom woord meer van te vernemen krijgt.

Niet dat ik ongeduldig ben van aard of gejaagd,— maar toch wel: en vooral gesteld op stiptheid in de uitvoering van afspraken. Niet dat ik er zulke haast mede heb, maar ik heb geern, als iets àf is, dat het bij den uitgever dan ook gauw uit de voeten geraakt, of ten minste per accoord vaststaat, en ik moet U zeggen, dat ik met mijne uitgevers (nuchtere zakenlui, maar secure menschen) gewend ben nooit langer dan een acht dagen een accoord in loop te hebben gehouden. Zaak is, als Gij het laat hangen voor onbepaalden tijd, en het komt ten slotte tot eene breuk, er voor mij een jaar of wat vertraging meebrengt, omdat mijn gewone uitgevers met "seizoenen" werken, en ik mijne aanbiedingen op zekere termijnen moet mededeelen,— "aangenomen" wordt het anders al-tijd,... zonder dat zij het handschrift of de copie moeten inkijken.

Gij begrijpt dus waar ik heen wil.

Ik geloof dat wij het bij afspraak in princiep over alles ééns waren,— ik zou een standaard-contract ter inzage en te onderteekenen krijgen, met nieuws over den teekenaar en de wijze van illustreeren, en verdere materieele schikkingen... hoe lang is dat nu geleden?— en ik kreeg niets te vernemen. Zaak is: indien het Uwe gewoonte is de zaken lang in 't onzekere te laten, ik liefst mijne copie terugkrijg — zonder den minsten ondank; of indien het Uw inzicht is er mede gauw door te werken, ik dan gaarne een dezer dagen afdoende bescheid zou te lezen krijgen.

Ik hoop dat er U op de terugreis geen ongeluk overkomen is! en groet in goede verwachting, uit de verte, maar hartelijk