Gij zult begrijpen dat het zoo niet langer gaan kan.

Er zijn twee dingen in onze zaken die mij vervelen: Uw herhaald klagen over den toestand, en het herhaalde beloven.

Het eerste gaat mij niet aan, en ik kan daar mijn eigen schulden niet mede betalen, of ermede bij mijne schuldeischers afkomen; het tweede is al even erg: men rekent er op, en er komt niets van! Als ik nu al die stellige en bepaalde beloften moest bij elkaar leggen....? Het is niet ernstig, newaar.

Anders begrijp ik heel goed den toestand, maar... nu krijg ik door Uwe schuld ruzie in het huishouden (eene dochter die gister vertrokken is naar de kostschool, en eene andere die binnen kort trouwt! - eens dat Gij in het geval zult zijn, zult Ge weten welke onkosten zoo iets medebrengt!) voortdurend geld moeten gaan afhalen, als men het anders sedert lang te goed heeft, is minder prettig en stemt sommige menschen zenuwachtig. Zonder dàt zou ik U nog voor onbepaalden tijd met rust gelaten hebben, maar nu moet er eens of anders een besluit genomen worden, en niet meer met "woorden".

Als logisch gevolg van dezen toestand is: dat wij geen nieuwe zaken meer zullen aangaan - ik wil er U niet dieper inhelpen! - Ik hoop maar dat Gij nog niet beginnen drukken zijt aan die nieuwe uitgaaf van Kerkhofblommen,- en die copie van Vertelsels uit het Hooge Noorden, doet U maar best mij terug te zenden.

Uit Uw laatste briefkaart verneem ik dat: "de andere uitgaaf der Vertellingen" is uitgeput; bedoelt U daarmede de Vertelsels van 't Jaar Nul? Wèl: die uitgaaf laat ik niet uitgeput, indien Gij er van afziet, zal ik dat boekje op eigen hand weer uitgeven,- wij moeten dan maar eens nazien hoe het zit met de illustraties en met de cliché's.