© 2014, KANTL/CTB
enkel blad briefpapier
enkelzijdig getypt
Ik kan U maar eenvoudig antwoorden 't geen ik in mijn vorigen brief
Er is N.B. geen kwestie van "afgunstige knoeier" en ik herinner me niet geïnsinueerd te hebben over producten van "onsmakelijk industreieelen aard" — gelief mijn brief te herlezen, a.u.b.
Vergeet niet dat het "vertrekpunt" van onze zaak
Mijn wantrouwen berust verder op het volgende:
ieat
Vooreerst: de zomeravondstemming in didyllischen toon in de landelijke omgeving.rtiek gekregen te hebben over dat pikken in bende, met de bewering dat de pikkers malkaar in de beenen moesten kappen. Die man wist niet eens dat in zulk geval iedere pikker een eigen "gang" houdt! Maak dat nu maar wijs om het uit te beelden aan iemand die er niets van begrijpt! 6) de heroïke scène van de zon die danst!%7) de tocht bij de begrafenis.even.
Ja, er is heel wat wmee te doen, en als Gij meent dat
Besluit: Ik verklaar mij akkoord met 't geen Gij verkiest en kom dan maar af, we kunnen samen praten.
Cf. brief van Stijn Streuvels aan Maurits De Meyer van
Streuvels reageert hier op de brief van De Meyer van
Wie die zegsman of estheet-boekenliefhebber is, is onduidelijk.
Cf. brief van Streuvels aan De Meyer van
Cf. brief van De Meyer aan Streuvels van
Het voorjaar is in het land gekomen. Rik zit bij het vallen van de avond onder de linde voor het huis van zijn vriend Wies. Rik is verliefd op Lida, de zus van Wies, maar heeft het haar nog nooit kunnen zeggen.
Op zekere dag vertellen enkele vrienden onder de linde over hun heldendaden bij de oogst in Frankrijk. Rik besluit met de bende mee te gaan naar Frankrijk. Alevenwel stonden Wies met Sneyer, Broecke, Pinne en al de anderen 's morgens voor den dag, gereed en blijgemoed te wachten op straat. Van alle kanten kwamen er nieuwe pikkers bij, zoodat heel de dorpsplaats vol stond.
Elk was bezig met zijn volk. Aan 't kapellekruis bleven al de vrouwen staan,- tot dààr geleid, was 't gebruik. Elkendeen riep een laatste "goe jonste, geluk, en goen thuiskeer". Rik had de oogen op Lida,...
De pikkers gaan dagenlang te voet voor ze aankomen op een boerderij waar zij de klaver zullen maaien. Na veel dagen gaans zagen zij rechts en links, bezijds de breede bane, een oneindigheid van magere vruchtvelden en daarin, alhier, aldaar verzaaid, overal gelijke kerktorentjes uit eene troppeling lage huisjes opsteken. Verder waren de vlakten bloot en de einder wijdde uit over onafzienbare stukken vageland en moerassen.
En weerom was 't maaien tot den avond toe, en zoo voort veel dagen achtereen. Dan merkten zij eerst hoe hun staal in de klaver gebeten had: een groote kale vlakte die nu volzet stond met gedroogde gerzing, als een slagveld vol kleine, ronde kapeltentjes.
De mannen stonden wijd bedeeld in lange rij geschrankt, zoo dat ze schaars elkander zien konden, elkeen gebogen over zijn werk en lijvelijk slaan, gezapig voort.
Het werk is zwaar en het is ongewoon warm: Nu danst de zonne, meende Rik, wat gaat er met mij gebeuren?! Een sterke luchtgolf kwam die vlammen omwentelen, zij krulden en wrongen slepend nu en weer op! Hoog in spitse bliksemlansen kletterend, machtig als een feestvuur.
Al de pikkers volgden in stoet; hun bruingebrande en bezweete wezens zagen ernstig en zij spraken bijkans niet. 't Was erger dan uit een slachting dat ze kwamen, halfnaakt, met bloote armen en borst, zoo stapten zij moedeloos achter den wagen.
Nu Rik er niet meer is, voelt Wies zich eenzaam. Op een zondag, alleen op het hof achtergebleven, vindt Wies in de hooischuur een oude man, Sjob, die met zijn dochtertje Aga aan het kaarten is.
Als de pikkers klaar zijn met de oogst, trekken zij naar het dorp om er te feesten. De dronken mannen leggen zich te slapen in het stro, maar worden beroofd door dieven. Korts daarna schoot hij werkelijk wakker door een luiden schreeuw. Een kerel trapte hem op de beenen en door heel de tent was er groot gewoel en geraas. De pikkers vloekten en vochten in 't donker. De vuisten bonsden en gilkreten gingen overal. De worsteling woedde vreeselijk, de slagen vielen blindelings en elk vluchtte en riep om hulp.
Ze verlieten in groep de hofstede, riepen een afscheidsgroet en een 'tot 't naaste jare' en tierden en zongen hun blijdschap uit omdat 't werk hier afgedaan was en ze naar huis mochten. Ze keken in 't voorbijgaan nog eens naar den opgestapelden oogst, en eenigen deden hun gevoeg tegen de groote schelven. Ze zwaaiden de pik op den rug bij hun zwaren zak en nu waren zij de breede straat op...
Nu liep de weg recht naar hun land. Bezijds, uit andere straten kwamen nog benden pikkers die meer uit Oost of West van 't werk naar huis keerden. Zoo groeide de drom tot een overgroot leger en zoo kortten zij, gezellig koutend onder elkaar, te zamen denzelfden weg.
Rik, moeder, Rik keert nooit meer naar huis. Moeder stond beeldstil gebogen over 't heerdvuur met omgewend hoofd en haar hand hield beweegloos den lepel waarmede zij de melkpap roerde. Lida zat gehurkt nog met Wies zijn kleeren in de hand, met open mond te wachten naar verderen uitleg over die plotselinge kwamare.
De moeder van Rik komt vragen naar haar zoon: Lida liet hij zitten weenen en vluchtte achter 't huis over 't veld weg. Hij moest voort van hier en van al dien weedom. Hij doolde doelloos langs de smalle landwegelkes, eenzaam, ver van de menschen en zot van droefheid.
De pikkers vieren hun thuiskomst met drank en zang, blij om het feit dat zij nog leven.
Tegen den morgen, toen alleman zweeg of te ronken lag, neuriede een goede broer zijn dronkemans liedje vóór een gesloten deur: Moedere doet open, Uwe zoon is hier, Hij heeft hem zat gezopen Aan een glaasje bier.
Cf. verder de brief van Maurits De Meyer aan Stijn Streuvels van