Door welke Afrikaanse uitgeverij deze bloemlezing zou gepubliceerd worden, wordt niet expliciet vermeld in de correspondentie.

Door minister Marchant werd in 1934 een nieuwe spelling, de z.g. examenspelling, in het Nederlandse onderwijs ingevoerd. In 1946 werd ze in België officieel, in 1947 in Nederland. Het bijbehorende 'Groene Boekje' dateert van 1954. De Leidraad en Woordenlijst zijn een uitvoering van het Belgisch Spellingsbesluit van 9 maart 1946 en de Nederlandse Spellingswet van 14 februari 1947, waarbij een regeling werd voorgeschreven met betrekking tot de schrijfwijze van het voornaamwoordelijk gebruik, het gebruik van tweede-naamvalsvormen als der, dezer en zijner, de schrijfwijze van bastaardwoorden en de tussenklanken in samenstellingen. Tevens werden er voorschriften en aanwijzingen gegeven voor de spelling van de spraakklanken, de verdeling van de woorden in lettergrepen, het gebruik van het koppelteken, het deelteken en het weglatingsteken en het gebruik van de hoofdletters.

Cf. hiervoor de brief van Stijn Streuvels aan Martha Van de Walle van 27 juli 1949.

Deze zaak zou nog aanslepen tot 1950, doordat er onenigheid ontstond over het al dan niet publiceren in de nieuwe spelling. Op 28 februari 1950 meldt Martha Van de Walle dat ze een brief ontvangen heeft van de Afrikaanse uitgeverij, die zou instaan voor het publiceren van de bloemlezing. In die brief stond: Die saak in verband met 'n bloemlesing uit die verhale van Styn Streuvels moet ek dadelik meld dat ons met die wegspringslag teen 'n deurslaggewende faktor bots: Dit is eenvoudig ondenkbaar dat Suid-Afrikaanse skole gebruik sal maak van die werk tensy die spelling gemoderniseer is. Hierdie saak het ek deeglik met die verskillende Departemente van Onderwys bespreek, en is jammer dat hulle standpunt beslis en finaal is.

In 1916 werd een Comité voor Heldenhulde opgericht, dat de gevallen Vlaamse soldaten uit de Eerste Wereldoorlog wilde begraven onder betonnen zerkjes naar een ontwerp van Joe English. Deze kunstenaar was een Vlaams frontsoldaat van Ierse afkomst, één van de tallozen die het einde van de oorlog niet meer mochten beleven. In de vorm van een kruis stond erop: AVV-VVK (Alles voor Vlaanderen, Vlaanderen voor Kristus), boven de 'blauwvoet', de meeuw die het symbool is van de Vlaamse strijd. Die Vlaamse zerkjes waren meermalen het mikpunt van sommige 'patriotten'. De legerleiding wilde alle Belgische soldaten onder een eenvormige, officiële zerk laten begraven. In 1925 werden er zelfs meer dan 500 AVV-VVK-kruisen stukgeslagen om te dienen voor een spoorwegbedding. Op dat ogenblik was er al een 'bedevaart' ontstaan naar de graven van de IJzer. De eigenlijke oorsprong van de IJzerbedevaart is de hulde aan Joe English in 1920 in Steenkerke, de plaats waar de in 1918 gesneuvelde kunstenaar en ontwerper van het Heldenhuldezerkje begraven lag. Toen van hogerhand beslist werd de Heldenhuldezerkjes te vervangen door een officiële Belgische grafzerk, nam een comité het initiatief de overblijvende op één plaats samen te brengen en daar een jaarlijkse bedevaart 'naar Vlaanderens doodenveld' te organiseren. In 1923 kochten ze in Diksmuide een stuk grond aan, met het doel daar een groot gedenkteken — een toren in de vorm van een kruis — op te richten. In 1930 was dat voltooid. In de krypte onder de toren werden de stoffelijke resten van bekende Vlaamse gesneuvelden bijgezet.

neurasthenie: ziektetoestand gekenmerkt door sterke geestelijke en lichamelijke vermoeidheid en grote prikkelbaarheid; zenuwzwakte

Jean du Parc, Christine Lafontaine. Antwerpen, Vink, 1947.

Jean du Parc, Marilou. Antwerpen, Vink, 1948.