Streuvels stuurde het door hem ondertekende exemplaar van het contract voor Alma met de vlassen haren op 29 november 1930 aan het Davidsfonds.

De zoekende Alma, die in twijfel is over wat God met haar voor heeft, meent in het kloosterleven haar roeping te zullen vinden. Zij brengt geregeld een bezoek aan haar vriendin, die samen met nog een paar andere meisjes van het dorp, non geworden is. Aanvankelijk scheen het kloosterleven Alma het schoonste wat op de wereld bestond: door de drie beloftes aan God toegewijd, in gebed en versterving de dagen overbrengen, door niets van buiten gestoord, zich geheel aan de godsvrucht overgeven (p. 140). Alma moet nochtans snel constateren dat er naast de geestelijke oefeningen, naast de godsvrucht die er in alles met de meeste stiptheid, volgens den regel, onderhouden werd, [...] dat er gelijk in alle gewoon huishouden, soms twist in de lucht hing, de christelijke naastenliefde en wederzijdsche verdraagzaamheid wel eens te kort schoot, ook oneenigheid voorkwam, misnoegdheid, afgunst en weerzin bovendook. (p. 141) In hun onderling verkeer was het niet al vriendelijkheid; zij waren gereed elkaar te beoordeelen, bemoeizuchtig, nieuwsgierig en begaan met de zaken en toestanden der parochie, bezeten door verdokene afgunst en onderling wantrouwen tegenover den kaplaan, al dingen die onrust en woeling brachten in hun hart, en den inwendigen vrede verdreven en beletten dat hun zin rechtstreeks en uitsluitend naar God ging. (p. 145) Alma komt tot het inzicht dat het kloosterleven niets voor haar is; zij dankt de Heer omdat Hij haar had laten zien dat heiligheid niet bestaat in uitwendigen vorm en de regel niet altijd leidt tot de volmaaktheid (p. 145).

Streuvels wil met zijn boek aantonen dat godsvrucht en heiligheid niet gelegen zijn in het blind onderhouden van wetten en regels, maar gewoon moeten tot uiting komen in het dagelijks leven. In zijn kritiek op de kleine en negatieve kanten van het kloosterleven is Streuvels heel wat strenger in het manuscript dan uit de gedrukte tekst mag blijken. Een passage over de vernederingen die de jongere zusters vanwege de oudere moeten ondergaan, is in de gedrukte tekst in een andere context bewaard gebleven dan in het manuscript. In het handschrift (geschrapte zinsnede) schrijft Streuvels namelijk (p. 128) dat de jongere zusters bij Alma hun beklag komen doen over de manier waarop zij door de oudere zusters worden behandeld. Op dezelfde pagina in het handschrift beschrijft Streuvels in een (alweer geschrapte) passus de omstandigheden waarin en de redenen waarom de drie jongere zusters naar het klooster gegaan zijn: Zekeren keer deed hare vriendin Alma de bekentenis: dat zij zich Jezus voorgesteld had onder de gedaante van den kaplaan, en nu ze heelemaal onder zijn invloed gekomen, en nu ze in 't klooster was, Jezus niet gevonden had, en zich on verlaten en ontgoocheld voelde. Een andere vertelde dat zij 't gedaan had om schoon leven te hebben, en een be de derde had een overhaastig besluit genomen na oneenigheid in huis... (ms., p. 128). Bovendien leidt Streuvels de passage in met de volgende alinea: Doch eens dat zij [dit is Alma, JD] er meer vertrouwd gerocht en enkele pijnlijke tooneelen had bijgewoond, werd er soms al een woord gelost waarin de oude mensch bovenkwam. En dan eindelijk op ee dat eene gunstige gelegenheid samenviel met een moment van verteedering, de nood praamde om in 't geheim hun hart te openen aan eene vriendin, kwamen zij los. (ms., p. 129). M. De Smedt, 'Alma met de vlassen haren', in: Jaarboek VII van het Stijn Streuvels Genootschap, p. 257-259

De tekst in het manuscript luidt: de begeerte [...] zich over te geven aan den zinnelijken wellust [...] (ms., p. 84). In de Nederlandse uitgave wordt dat afgezwakt tot 't verlangen [...] zich te laten wegdeinen om wakker te droomen (p. 99).

Uit talrijke inzendingen koos een Keurraad voor de boeken wat het beste was voor het Davidsfonds. Arthur Boon had het handschrift van Alma met de vlassen haren op 6 oktober van Streuvels ontvangen en het Eduard Amter ter hand gesteld op 15 oktober. Op zijn beurt stuurde Amter het handschrift aan een tweede jurylid, van wie hij het reeds op 21 oktober terugkreeg. Diezelfde dag nog vertrok het handschrift naar Sobry. Cf. brief van het Davidsfonds aan Stijn Streuvels van 4 november 1930.

Cf. verder de brief van Stijn Streuvels aan Eduard Amter van 11 december 1930.