Robbers doelt hier waarschijnlijk op de nieuwe, gunstige wind die toen binnen de Vereniging van Vlaamse Letterkundigen (VVL) waaide. Tijdens de Eerste Wereldoorlog had de VVL stil gelegen. Na de wapenstilstand en de aftocht van de Duitse bezetters raakte de VVL maar moeilijk terug op gang. Dat was deels te wijten aan de kloof die tijdens de oorlog was ontstaan binnen de VVL tussen de zogenaamde Activisten en de Passivisten. De VVL werd echter nog door een tweede conflict verscheurd. Er heerste namelijk een generatiekloof tussen de expressionistische jongeren, die in de kunst radicale esthetische en maatschappelijke doeleinden trachtten te realiseren en de meer individualistische kunstopvatting van de oudere garde. In 1919 kregen de activistische leden een brief waarin hen vriendelijk werd verzocht ontslag te nemen. Op die manier zou men vermijden dat de VVL in opspraak zou komen bij de openbare besturen. Daar er geen reactie kwam op dit verzoek nam August Vermeylen, toenmalig voorzitter, ontslag waardoor de VVL in een crisis terechtkwam. De Vereniging was op sterven na dood maar enkele dappere leden wilden zich niet bij de situatie neerleggen.Paul Kenis, toenmalig bestuurslid, trachtte als eerste, en buiten medeweten van Vermeylen om, de zaken terug op gang te brengen. Uit de correspondentie met Lode Baekelmans (brief van 1 december 1919) zien we dat Kenis aandringt op de herinrichting van de VVL en het Ondersteuningsfonds. Hij kaart ook het probleem aan van het Bestuur dat de andersgezinden buitenspel wil zetten. Volgens hem zijn er twee opties: ofwel komt er helderheid binnen de vereniging, ofwel moet een nieuw orgaan opgericht worden. Om de belangen te bespreken stelt hij aan Baekelmans voor om met de andere Vlaamse letterkundigen samen te komen. Op 21 januari 1921 komt Kenis echter op het bijenroepen van de VVL terug. Er volgt dan een schrijven aan het Bestuur, gesteund door een handtekeningenactie, een bijeenkomst te Antwerpen, maar dat alles zonder snel resultaat, waarover Paul Kenis zich niet weinig ergert. Het initiatief tot het hernemen van de activiteiten kwam ook nog langs een andere kant. De oudere Pol De Mont was voorstander van de oprichting van een tweede VVL die plaats zou bieden voor de activistisch gezinde auteurs die in de VVL niet meer welkom waren. De Monts onderneming liep echter op niets uit.Op 4 maart 1921 kregen de leden vanwege het bestuur van de VVL een omzendbrief toegestuurd, met de aankondiging van een algemene vergadering op 13 maart 1921. Bedoeling is de samenhorigheid tussen de leden te herstellen en naar de buitenwereld toe te bevestigen. De afzender was de toenmalige tweede secretaris Herman Baccaert. Tijdens die historische zitting van 13 maart, die plaatsvond in de Beethovenzaal te Antwerpen, werd het besluit genomen om een ledenvergadering te beleggen ten einde met een schone lei weer terug aan het werk te gaan. Dit initiatief moest uitgesteld worden tot 13 september wegens het overlijden van Herman Baccaert, op 18 juni. Langzamerhand vormde zich een waarnemend bestuur waarbij aan drie namen voor het voorzitterschap kon gedacht worden: Vermeylen, Hegenscheidt en Teirlinck. Er werd meteen met een nieuw vast bestuur, onder leiding van Herman Teirlinck, van wal gegaan. Heel vlug kwamen er tekenen van leven. De begrafenis van Hugo Verriest op 28 oktober 1922 vormde een eerste klein toenaderingspunt.Tijdens die vergadering van 13 maart 1921 werd tevens een broedergroet, als teken van leven gestuurd aan de Nederlandse Vereniging van Letterkundigen. Die groet bevatte het volgende: De Vlaamsche Vereeniging van Letterkundigen heeft, in haar jongste algemeene vergadering te Antwerpen, de eerste die sedert den wapenstilstand is gehouden, aan het waarnemend bestuur opgedragen een hartelijken groet over te brengen aan de Noordnederlandsche Vereeniging van Letterkundigen. Zij herinnert aan de nauwe banden, die beide groeperingen vereenigen, herdenkt de warme sympathie, in deze benarde tijden door menigeen onder de Vlaamse schrijvers vanwege de Noordnederlandsche kollega's ondervonden, en hoopt dat, in de toekomst, de gemeenschappelijke gevoelens van broederlijk vertrouwen en genegenheid warmer dan ooit zullen opbloeien. Waarnemend voorzitter E. De Bom kreeg dan een brief terug met daarin de volgende mededeling van secretaris Cornelis Veth: Aan de Vlaamsche Vereeniging van Letterkundigen. — Namens de Noordnederlandsche Vereeniging van Letterkundigen, zeg ik U hartelijk dank voor het vriendelijk en kameraadschappelijk schrijven dat ons juist vòòr onze vergadering te Groenendaal Heemstede bij Haarlem bereikte en daar werd voorgelezen en met geestdriftig applaus begroet. Ook wij hopen dat deze boodschap het begin moge zijn van een wederopvatting van hartelijke en levendige betrekkingen. Em. Willekens, en Bert Decorte, Schrijvenderwijs. Vijfenzeventig jaar Vereniging van Vlaamse Letterkundigen 1907-1982, p. 100-126

In de Vereniging van Vlaamse Letterkundigen.

Het septembernummer van Elsevier's Geïllustreerd Maandschrift bevat Streuvels' bijdrage De twee geitjes (32 (1922), 64, p. 173-188 (september)). Deze vertelling werd als zesde hoofdstuk opgenomen in Prutske, weliswaar onder de titel '' (p. 131-156).

Het honorarium voor Streuvels' bijdrage in Elsevier's Geïllustreerd Maandschrift .

Streuvels was in september 1922 naar Sluis getrokken om de laatste hand te leggen aan zijn roman Prutkse.