Wat volgde was een persoonlijk onderhoud tussen Streuvels en Spemann, waarin de publicatie van de Duitse vertaling van Levensbloesem door laatstgenoemde van de hand werd gewezen omdat Charakter der Personen im Verlauf der Handlung, nicht stimmten mit der Politischen Tendenz der Deutschen Zensur, d.i. de Blut-und-Boden-literatuur (cf. Streuvels' verwijzing naar dit onderhoud in zijn brief aan van Hans Müller van 15 december 1946).

De vertaling van Anna Valeton zou aan de kant worden geschoven en negen jaar later door haar advocaat opgeëist worden.

Streuvels was in december gevallen toen hij van de tram stapte. Cf. brief van Stijn Streuvels aan Adolf Spemann d.d. 29 december 1938.

Streuvels reageert hier op Spemanns brief van 2 maart 1939.

F. Peuckert: . In: Nationalsozialistische Monatshefte, Jg. 10, 1939. p. 177-179.

Wir vom Glanzstoff: Werkzeitschrift der Vereinigte Glanzstoff-Fabriken AG, Wuppertal-Elberfeld, u.d. Spinnfaser Aktiengesellschaft, Kassel. Wuppertal, Vereinigte Glanzstoff-Fabriken; Kassel, Spinnfaser-Aktiengesellschaft.

De op 11 juli 1302 geleverde slag op de Groeningekouter bij Kortijk, tussen het Franse ridderleger en de rebellerende Vlamingen, is het militaire hoogtepunt in de Vlaamse strijd tegen de pogingen van de Franse koningen om Vlaanderen bij hun kroondomein te annexeren. Dit laatste lukte Filips IV (1285-1314) die in 1300 Jacques de Châtillon aanstelde als landvoogd. Graaf Gwijde van Dampierre (1278-1305) gaf zichzelf en zijn twee zonen Gwijde (van Namen) en Jan in gevangenschap aan de Franse koning. De torenhoge schulden die het graafschap had bij de Franse koning, en de tweedeling binnen de bevolking in Fransgezinde leliaards en anti-Franse klauwaards, zorgden voor onrust, zeker bij de ambachtslieden in de steden. Maar niet iedereen was ontevreden. Patriciërs sponnen garen bij de bestaande situatie, en de stad Gent gaf in 1302 geen gehoor aan de opstand. Het is een misvatting om te denken dat de opstand een door het hele graafschap gedragen uiting van nationaal, Vlaams gevoel was. De opstand begon op 18 mei 1302, toen in Brugge een aantal door de Fransen verbannen stedelingen terugkeerden en het aldaar verblijvende Frans-Vlaamse leger overvielen met de strijdkreet 'schild ende vriend'. Franse ridders konden dit niet correct uitspreken, en zo was duidelijk wie de vijanden waren. Deze gebeurtenis staat tegenwoordig bekend als de 'Brugse Metten'. Vijftien dagen later trokken de opstandelingen onder leiding van Willem van Gulik, kleinzoon van graaf Gwijde, en Pieter de Coninc, een welsprekend wever, langs de Vlaamse kust. Gwijde van Namen besloot met een leger naar Brugge op te trekken om Vlaanderen te bevrijden. Op 23 juni bereikte hij Kortrijk, drie dagen later voegde het leger van Willem van Gulik zich bij dat van Gwijde. De Franse koning had inmiddels een strafexpeditie naar Vlaanderen gezonden onder leiding van de graaf Robrecht II van Artesië, die werd gezien als de beste Franse ridder van zijn tijd.

Voorzichtig kan gesteld worden dat beide legers rond de 10.000 man telden. Maar het Franse leger bestond hoofdzakelijk uit zwaar gepantserde ridders met hun gevolg, terwijl aan Vlaamse zijde voornamelijk ambachtslieden te voet de gelederen vulden. Op 9 en 10 juli trachtten de Fransen vergeefs de stad te bestormen; uiteindelijk kwam het op 11 juli tot een treffen op open terrein. Tot de Guldensporenslag gold de vuistregel dat een bereden man het kon opnemen tegen tien infanteristen; het zag er dus naar uit dat de Franse ridders in het voordeel waren. De tactisch juist gekozen posities van het Vlaamse leger, tussen beekjes en op drassige grond die de Franse strijdrossen het springen bemoeilijkte, en de stevige wapens van de Vlamingen brachten hun uiteindelijk de overwinning. Met name Jan van Renesse (? 1304), leider van de Vlaams gezinde anti-Hollandse partij in Zeeland, wist de Franse aanvallen af te slaan. Robrecht II sneuvelde door de goedendags van de Vlamingen en het Franse leger sloeg op de vlucht. De opstandelingen achtervolgden hen om hen te doden, niet wetende dat het gewoonte was een ridder gevangen te nemen en losgeld voor hem te vragen. Van de oorlogsbuit werden vergulde riddersporen, banieren en wimpels als trofeeën opgehangen in de Onze Lieve Vrouwekerk te Kortrijk. Tachtig jaar later werd opgetekend dat er 500 paar gulden sporen werden bewaard na deze 'Guldensporenslag', maar dit aantal is waarschijnlijk overdreven. Een onbekend kunstenaar heeft later de belangrijkste gebeurtenissen van 1302 gegraveerd op een houten kist, die wordt bewaard in New College binnen de universiteit van Oxford. De Guldensporenslag had niet alleen op politiek terrein gevolgen. Naast het kortstondig afwenden van het Franse gevaar was er sprake van een nieuw tijdperk op militair gebied: de infanterist, met hellebaard en goedendag, had zijn kracht bewezen. In de 19e eeuw werd de herinnering aan de Guldensporenslag een jaarlijkse aanleiding voor een feestelijke viering van de Vlaamse identiteit. In 1973 werd 11 juli tot feestdag voor de Nederlandstalige gemeenschap in België verklaard. J.F. Verbruggen, '', in: De Leiegouw, 3, 245-272; J.F. Verbruggen, 1302 in Vlaanderen. De Guldensporenslag. Brussel, Koninklijk Legermuseum, 1977.

Cf. Spemanns brief aan Streuvels van 2 maart 1939.

Cf. hiervoor verder de brief van Adolf Spemann aan Stijn Streuvels d.d. 27 maart 1939. Spemann moet in die brief toegeven dat Hammer hem niet had geschreven dat hij voor deze anthologie reeds de toestemming van Streuvels had bekomen. Wel had hij van Kurt Kluge de goedkeuring gekregen om verhalen van hem in een andere anthologie op te nemen.

Josef Michels, '', in: Kölnische Volkszeitung, 19 februari 1939.

In 1939 werd de geplande 'kleine roman' met vertalingen van enkele verhalen uit Zomerland gepubliceerd: Das heisse Leben.

Cf. antwoord van Adolf Spemann in zijn brief aan Streuvels d.d. 27 maart 1939.

Het betreft hier de 'honorarium-afrekening' voor de periode 1 oktober - 31 december 1938. Streuvels had recht op 305,43 RM honorarium voor Die grosse Brücke, 52,70 RM honorarium voor Liebesspiel in Flandern, 46,95 RM honorarium voor Prütske, 7,86 RM honorarium voor Frühling, 16,52 RM honorarium voor Kinderseelchen en 65,09 RM honorarium voor Weihnachtsgeschichten. Op dit totaalbedrag van 494,55 RM moest nog 10 % inkomstenbelasting betaald worden. Aan Streuvels moest dus een bedrag van 445,10 RM uitbetaald worden.

In zijn brief aan Streuvels van 2 maart 1939 verontschuldigde Spemann zich voor de vertraging die het opmaken van deze afrekening opliep.