Cf. Streuvels' brief aan Joris Lannoo van 21 juli 1926.

Hoewel de tweede helft van de jaren twintig tijden zijn van economische bloei, is er na de Eerste Wereldoorlog steeds het latente probleem van de waarde van de frank. Pogingen om de oorlogsinflatie met muntaanpassingen te verminderen, mislukken lange tijd. Tussen 17 september 1925 en 13 maart 1926 had de Nationale Bank voor bijna 2 miljard gouddeviezen moeten verkopen om de wisselkoers op 107 frank voor het pond te kunnen handhaven. De bestaande overheidsschuld bleef jaar na jaar aangroeien door begrotingstekorten. Die werden vooral door de behoeften van de wederopbouw gegenereerd en bleven gefinancierd door voorschotten van de Nationale Bank en binnen- en buitenlandse leningen. De situatie werd onhoudbaar en de ministerraad gaf de Nationale Bank opdracht om de regulerende interventies op de valutamarkt onmiddellijk te staken. De wisselkoers liep daarop onmiddellijk op van 107 naar 121,50 frank voor het pond sterling. De situatie escaleerde en bereikte op 7 mei een nieuwe climax met een wisselkoers van 162,37 frank voor het pond. Op 11 mei 1926 viel de regering Poullet-Vandervelde over het hele monetaire gebeuren. Vanaf 20 mei kwam de nieuwe regering Jaspar-Vandervelde aan de macht, die de extra parlementariër Emile Francqui aanstelde die belast werd met de realisatie van de muntsanering. Op 30 juni steeg de wisselkoers tot 173,25 frank voor het pond, op 13 juli werd 217 frank genoteerd. Pas op 25 oktober 1926 kwam er een einde aan de voortdurende schommelingen als België terugkeerde naar de gouden standaard en de frank op een laag peil (wisselkoers 175 frank voor het pond sterling) stabiliseerde. Door deze stabilisatie had de frank slechts één zevende van zijn vooroorlogse waarde meer. Houtman-De Smedt, H. en L. Cuyvers, Vijf eeuwen wereldeconomie (1500-2000), p. 343-348; Van der Wee, H. en K. Tavernier, De Nationale Bank van België en het monetaire gebeuren tussen de twee wereldoorlogen, Uitgegeven ter gelegenheid van het honderdvijfentwintigjarig bestaan van de Nationale Bank van België, p. 149-212

Concreet zien we bijvoorbeeld in de advertenties in Pallieter hoe Lannoo zijn prijzen gedurende 1926 moet verhogen; eerst met 20 %, daarna met 30 %.

Filip De Pillecijn, Hugo Verriest. Tielt, J. Lannoo, s.d. [1926].