Ik ben voorloopig in medicale behandeling: de 75 doen zich in eens gevoelen en 't is een verwittiging van niet meer te doen en te denken alsof men er nog altijd aan de 40 zou zijn. Niets gevaarlijks, maar enkele voorzorgen en geen zwaren arbeid meer — enfin: beginnen rentenieren en warm houden. Ik heb me anders niet te beklagen: geen pijn en geen operatie [2]in afwachting van een rustigen ouden dag. — Achterna moet men er toch beginnen aan gelooven! Boomen vellen, hout klieven, land bewerken is voorbij, we zullen er ons bij neerleggen. In een gezin waar de dokters thuis zijn, gelijk t' Uwent, zal dit geen ontroering verwekken — het leven is taai.