1 
Val waste met grote vingervlugheid de kaarten en liep onderwijl op de kelner toe, die zich weer had verwijderd. Hij nam de man bij diens arm en dwong hem op zijn schreden terug te keren, tot bij ons tafeltje. Daarna bracht hij hem de kaarten dicht bij het aangezicht, als om hem toe te staan zich ervan te vergewissen dat het een gewoon en geen doorgestoken spel was, mengde ze nog eens dooreen en legde dan het pak op de rand van ons tafeltje. 
 2 
‘Wilt u afnemen? Af-ne-me?’ spelde Val luid en deed het de kelner voor. 
 3 
De man bleek te begrijpen wat van hem verlangd werd, hief een hoopje kaarten van het pak af en legde ze naast de overblijvende. Val verzocht hem nu, in gebarentaal en met de vinger ernaar wijzend, de bovenste kaart van een der hoopjes weg te nemen, echter zonder ze hem, Val, te laten zien. De man, die het hele kunstje al scheen door te hebben, deed glimlachend als gevraagd, bekeek de kaart, terwijl hij ze goed verborgen hield in de palm van zijn hand, kwam iets dichter op ons toe en liet ze Hernhutter en mij, alsook aan het buurtafeltje en de juffrouw, maar niet aan Val zien. 
 4 
‘Terugleggen,’ gebood nu de student met een verklarend gebaar. De man knikte goedsmoeds en lei de kaart, steeds met de buitenkant naar boven, op een der hoopjes terug. Val nam de twee hoopjes op, bracht ze weer tot een spel samen, waste opnieuw het pak dat het een aard had, en legde het terug op tafel. 
 5 
‘De bovenste kaart!’ zei hij, één vinger opstekend en daarmee naar de tafel wijzend. 
 6 
De kelner keerde gewillig de bovenste kaart om, neeg als om Val proficiat te wensen en liet ze het gezelschap zien: schoppenboer! 
 7 
‘Bravo!’ riep Hernhutter jongensachtig uit en de juffrouw en het buurtafeltje gaven ook lachend lucht aan hun bewondering. 
 8 
Meende de geleerde dat nu werkelijk, of was hem eveneens de wijn een heel klein beetje naar het hoofd gestegen, vooral na de ontroeringen en vermoeienissen van deze vreemde dag? Ik – ofschoon ook maar een oningewijde – vond dat Val het er bepaald handig had afgebracht, maar overigens was het toch duidelijk slechts een palmeertruc, waarvan het zwakke moment lag in het terug op elkaar brengen van de twee hoopjes, met natuurlijk de bewuste kaart bovenaan. 
 9 
De hele kunst moest er alleen in bestaan, de kaart bij het doorschudden ook op die plaats te houden, door ze derwijze in de handpalm te klemmen (desnoods met enkele andere kaarten samen tot steun), dat eigenlijk slechts het overige gedeelte van het spel gewassen werd. Ik heb het wel nooit gecontroleerd – goochelaars verklappen je toch nimmer het fijne, zelfs van hun eenvoudigste nummers – maar de kneep kan mijns inziens niet anders in elkaar steken. 

Zoek / Exporteer

Zoek


Exporteer

Inhoudsopgave