| < | Resultaat 624 van 3122  | > |
|---|
Het weze niet oneerzaam u bij geschrifte te zeggen dat het gebeurde van gister mij op het herte ligt. ‘t Spijt mij, dat ik het niet kan zeggen: ‘k en hadde de eere niet van u te kennen. ‘t Was een misse van Jul. Stichelbaut van u niet te namen & ‘t scheen mij
…
p2den weg te toogen
Verschooninge, Eerweerde Heer,
| Naam | Gezelle, Guido; Loquela; Spoker; Gonsalvo Megliori |
|---|---|
| Datums | ° Brugge, 01/05/1830 - ✝ Brugge, 27/11/1899 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | priester; leraar; onderpastoor; dichter; taalgeleerde; vertaler; publicist |
| Bio | Guido Gezelle werd geboren in Brugge. Na zijn collegejaren en priesterstudies (priesterwijding te Brugge op 10/06/1854), werd hij in 1854 leraar aan het kleinseminarie te Roeselare. Gezelle gaf er onder meer talen, begeleidde de vrij uitgebreide kolonie buitenlandse leerlingen, vooral Engelsen, en kreeg tijdens twee schooljaren (1857-1859) een opdracht als leraar in de poësis. In 1865 werd Gezelle onderpastoor van de St.-Walburgaparochie te Brugge. Naast zijn druk pastoraal werk was hij bijzonder actief in het katholieke ultramontaanse persoffensief tegen de secularisering van het openbare leven in België en als vulgarisator in het culturele weekblad Rond den Heerd. In 1872 werd Gezelle overgeplaatst naar de O.-L.-Vrouwparochie te Kortrijk. Gedragen door een sympathiserende vriendenkring werd hij er de gelegenheidsdichter bij uitstek. Gaandeweg keerde hij er ook terug naar zijn oorspronkelijke postromantische en religieus geïnspireerde interesse voor de volkstaal en de poëzie. De taalkundige studie resulteerde vooral in een lexicografische verzameling van niet opgetekende woorden uit de volkstaal (Gezelles ‘Woordentas’ en het tijdschrift Loquela, vanaf 1881), waarmee ook hij het Zuid-Nederlands verdedigde binnen de ontwikkeling van de gestandaardiseerde Nederlandse cultuurtaal. Die filologische bedrijvigheid leidde bij Gezelle uiteindelijk ook tot een vernieuwde aandacht voor zijn eigen creatief werk, zowel vertaling (Longfellows Hiawatha) als oorspronkelijke poëzie. In 1889 werd hij directeur van een kleine Franse zustergemeenschap die zich in Kortrijk vestigde. Hij was een tijdje ambteloos. Dit liet hem toe zich op zijn schrijf- en studiewerk te concentreren. Het resultaat was o. m. de publicatie van twee poëziebundels, Tijdkrans (1893) en Rijmsnoer (1897), die, vooral in het laatste geval, qua vormgeving en originaliteit superieur van gehalte zijn. Om die authentieke en originele lyriek werd hij door H. Verriest, P. de Mont en vooral door Van Nu en Straks als een voorloper van de moderne Nederlandse poëzie beschouwd. Ook later eerden Nederlandse dichters, zoals Paul van Ostaijen en recenter, Christine D’haen, Gezelle als de meest creatieve en vernieuwende Nederlandse dichter in Vlaanderen. In 1899 werd Gezelle naar Brugge teruggeroepen om zich te wijden aan de vertaling van een theologisch werk van zijn bisschop (Waffelaerts Meditationes Theologicae). Hij verbleef nu in het Engels Klooster van Kanonikessen, waar hij echter vrij vlug en onverwachts stierf op 27 november 1899. Hij liet nog een verzameling uitzonderlijke gedichten na die in 1901 postuum als zijn Laatste Verzen werden gepubliceerd. |
| Links | [odis], [wikipedia], [dbnl] |
| Naam | Huyghebaert, Rodolphe Auguste Aimé |
|---|---|
| Datums | ° Torhout, 01/08/1855 - ✝ Torhout, 28/01/1884 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | auteur |
| Bio | Rodolphe Auguste Aimé Huyghebaert werd geboren in Torhout op 1 augustus 1855. Hij was de zoon van Amatus Huyghebaert (Middelkerke, 1817 – Torhout, 1890), muziekleraar aan de Torhoutse normaalschool en boekhandelaar, en Pauline Coleta Delplace (Brugge, 1828 – Torhout, 1906). Hij studeerde aan het kleinseminarie van Roeselare, waar hij in het schooljaar 1875-1876 klasgenoot was van René Adriaens en Albrecht Rodenbach in de zogenaamde ‘Wonderklasse’ van de retorica en zo ‘De Groote Stooringe’ meemaakte op 28 juli 1875. In 1876 trok hij naar Leuven om rechten te studeren, waar hij samen met oud-klasgenoten actief bleef in de Vlaamse studentenbeweging. Hij was betrokken bij de oprichting van de Sint-Tillogilde en speelde een belangrijke rol in de werking ervan, onder meer als leider van een koorgilde die Vlaamsgezinde liederen bracht. Hij was zelf een voortreffelijk pianist. In 1877 werd hij aangeduid als keurman voor West-Vlaanderen binnen de Vlaamsche Studentenbond. Daarnaast werkte hij mee aan Vlaamsgezinde studententijdschriften zoals "Onze Vlaamsche Wekker". Hij schreef ook het historische toneelstuk "Hendrik Van Calloo. 7 tafereelen uit de geschiedenis van Thorhout" (1883), dat in Torhout werd opgevoerd en waarvan fragmenten in "Onze Vlaamsche Wekker" verschenen. Rodolphe Huyghebaert overleed in Torhout op 28 januari 1884, op 28-jarige leeftijd. |
| Relatie tot Gezelle | correspondent; studentenbeweging; kleinseminarie |
| Bronnen | Lieve Gevers, Bewogen jeugd.Vlaanderen 1830-1895. Davidsfonds, Leuven, 1987 |
| Naam | Huyghebaert, Rodolphe Auguste Aimé |
|---|---|
| Datums | ° Torhout, 01/08/1855 - ✝ Torhout, 28/01/1884 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | auteur |
| Bio | Rodolphe Auguste Aimé Huyghebaert werd geboren in Torhout op 1 augustus 1855. Hij was de zoon van Amatus Huyghebaert (Middelkerke, 1817 – Torhout, 1890), muziekleraar aan de Torhoutse normaalschool en boekhandelaar, en Pauline Coleta Delplace (Brugge, 1828 – Torhout, 1906). Hij studeerde aan het kleinseminarie van Roeselare, waar hij in het schooljaar 1875-1876 klasgenoot was van René Adriaens en Albrecht Rodenbach in de zogenaamde ‘Wonderklasse’ van de retorica en zo ‘De Groote Stooringe’ meemaakte op 28 juli 1875. In 1876 trok hij naar Leuven om rechten te studeren, waar hij samen met oud-klasgenoten actief bleef in de Vlaamse studentenbeweging. Hij was betrokken bij de oprichting van de Sint-Tillogilde en speelde een belangrijke rol in de werking ervan, onder meer als leider van een koorgilde die Vlaamsgezinde liederen bracht. Hij was zelf een voortreffelijk pianist. In 1877 werd hij aangeduid als keurman voor West-Vlaanderen binnen de Vlaamsche Studentenbond. Daarnaast werkte hij mee aan Vlaamsgezinde studententijdschriften zoals "Onze Vlaamsche Wekker". Hij schreef ook het historische toneelstuk "Hendrik Van Calloo. 7 tafereelen uit de geschiedenis van Thorhout" (1883), dat in Torhout werd opgevoerd en waarvan fragmenten in "Onze Vlaamsche Wekker" verschenen. Rodolphe Huyghebaert overleed in Torhout op 28 januari 1884, op 28-jarige leeftijd. |
| Relatie tot Gezelle | correspondent; studentenbeweging; kleinseminarie |
| Bronnen | Lieve Gevers, Bewogen jeugd.Vlaanderen 1830-1895. Davidsfonds, Leuven, 1987 |
| Naam | Gezelle, Guido; Loquela; Spoker; Gonsalvo Megliori |
|---|---|
| Datums | ° Brugge, 01/05/1830 - ✝ Brugge, 27/11/1899 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | priester; leraar; onderpastoor; dichter; taalgeleerde; vertaler; publicist |
| Bio | Guido Gezelle werd geboren in Brugge. Na zijn collegejaren en priesterstudies (priesterwijding te Brugge op 10/06/1854), werd hij in 1854 leraar aan het kleinseminarie te Roeselare. Gezelle gaf er onder meer talen, begeleidde de vrij uitgebreide kolonie buitenlandse leerlingen, vooral Engelsen, en kreeg tijdens twee schooljaren (1857-1859) een opdracht als leraar in de poësis. In 1865 werd Gezelle onderpastoor van de St.-Walburgaparochie te Brugge. Naast zijn druk pastoraal werk was hij bijzonder actief in het katholieke ultramontaanse persoffensief tegen de secularisering van het openbare leven in België en als vulgarisator in het culturele weekblad Rond den Heerd. In 1872 werd Gezelle overgeplaatst naar de O.-L.-Vrouwparochie te Kortrijk. Gedragen door een sympathiserende vriendenkring werd hij er de gelegenheidsdichter bij uitstek. Gaandeweg keerde hij er ook terug naar zijn oorspronkelijke postromantische en religieus geïnspireerde interesse voor de volkstaal en de poëzie. De taalkundige studie resulteerde vooral in een lexicografische verzameling van niet opgetekende woorden uit de volkstaal (Gezelles ‘Woordentas’ en het tijdschrift Loquela, vanaf 1881), waarmee ook hij het Zuid-Nederlands verdedigde binnen de ontwikkeling van de gestandaardiseerde Nederlandse cultuurtaal. Die filologische bedrijvigheid leidde bij Gezelle uiteindelijk ook tot een vernieuwde aandacht voor zijn eigen creatief werk, zowel vertaling (Longfellows Hiawatha) als oorspronkelijke poëzie. In 1889 werd hij directeur van een kleine Franse zustergemeenschap die zich in Kortrijk vestigde. Hij was een tijdje ambteloos. Dit liet hem toe zich op zijn schrijf- en studiewerk te concentreren. Het resultaat was o. m. de publicatie van twee poëziebundels, Tijdkrans (1893) en Rijmsnoer (1897), die, vooral in het laatste geval, qua vormgeving en originaliteit superieur van gehalte zijn. Om die authentieke en originele lyriek werd hij door H. Verriest, P. de Mont en vooral door Van Nu en Straks als een voorloper van de moderne Nederlandse poëzie beschouwd. Ook later eerden Nederlandse dichters, zoals Paul van Ostaijen en recenter, Christine D’haen, Gezelle als de meest creatieve en vernieuwende Nederlandse dichter in Vlaanderen. In 1899 werd Gezelle naar Brugge teruggeroepen om zich te wijden aan de vertaling van een theologisch werk van zijn bisschop (Waffelaerts Meditationes Theologicae). Hij verbleef nu in het Engels Klooster van Kanonikessen, waar hij echter vrij vlug en onverwachts stierf op 27 november 1899. Hij liet nog een verzameling uitzonderlijke gedichten na die in 1901 postuum als zijn Laatste Verzen werden gepubliceerd. |
| Links | [odis], [wikipedia], [dbnl] |
| Naam | Huyghebaert, Rodolphe Auguste Aimé |
|---|---|
| Datums | ° Torhout, 01/08/1855 - ✝ Torhout, 28/01/1884 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | auteur |
| Bio | Rodolphe Auguste Aimé Huyghebaert werd geboren in Torhout op 1 augustus 1855. Hij was de zoon van Amatus Huyghebaert (Middelkerke, 1817 – Torhout, 1890), muziekleraar aan de Torhoutse normaalschool en boekhandelaar, en Pauline Coleta Delplace (Brugge, 1828 – Torhout, 1906). Hij studeerde aan het kleinseminarie van Roeselare, waar hij in het schooljaar 1875-1876 klasgenoot was van René Adriaens en Albrecht Rodenbach in de zogenaamde ‘Wonderklasse’ van de retorica en zo ‘De Groote Stooringe’ meemaakte op 28 juli 1875. In 1876 trok hij naar Leuven om rechten te studeren, waar hij samen met oud-klasgenoten actief bleef in de Vlaamse studentenbeweging. Hij was betrokken bij de oprichting van de Sint-Tillogilde en speelde een belangrijke rol in de werking ervan, onder meer als leider van een koorgilde die Vlaamsgezinde liederen bracht. Hij was zelf een voortreffelijk pianist. In 1877 werd hij aangeduid als keurman voor West-Vlaanderen binnen de Vlaamsche Studentenbond. Daarnaast werkte hij mee aan Vlaamsgezinde studententijdschriften zoals "Onze Vlaamsche Wekker". Hij schreef ook het historische toneelstuk "Hendrik Van Calloo. 7 tafereelen uit de geschiedenis van Thorhout" (1883), dat in Torhout werd opgevoerd en waarvan fragmenten in "Onze Vlaamsche Wekker" verschenen. Rodolphe Huyghebaert overleed in Torhout op 28 januari 1884, op 28-jarige leeftijd. |
| Relatie tot Gezelle | correspondent; studentenbeweging; kleinseminarie |
| Bronnen | Lieve Gevers, Bewogen jeugd.Vlaanderen 1830-1895. Davidsfonds, Leuven, 1987 |
| Naam | Stichelbaut, Julius Josephus |
|---|---|
| Datums | ° Kortrijk, 28/10/1857 - ✝ Eeklo, 12/07/1897 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Bio | Julius Josephus Stichelbaut werd geboren te Kortrijk op 28 oktober 1857 als zoon van lederverkoper Henri François Stichelbaut en Sophie Walburge Ouvry. Hij volgde zijn middelbare studies aan het kleinseminarie te Roeselare, waar hij school liep in de jaren 1874-1876. Hij was er medeleerling van onder meer Albrecht Rodenbach en Rodolphe Huyghebaert en behoorde in 1875 tot de zgn. “Wonderklasse” tijdens zijn poësis onder het leraarschap van Emile Demonie. Hij maakte zo in 1875 de "groote stooringe" mee. In 1876 zat hij in de retoricaklas onder Hugo Verriest. Binnen deze Roeselaarse context nam hij deel aan het studentenleven dat later zou uitgroeien tot de Vlaamsgezinde beweging rond Rodenbach en de Blauwvoeterij. Stichelbaut studeerde verder aan de Leuvense Universiteit, waar hij in oktober 1876 aan de kandidatuur notariaat begon. Tijdens de eerste maanden van het academiejaar kwamen de oud-klasgenoten van het kleinseminarie van Roeselare in Leuven geregeld samen. Stichelbaut was er lid van de op 11 december 1876 opgerichte Sint-Tillogilde, die zich inzette voor de Vlaamsgezinde werking aan de universiteit. Stichelbaut bleef ongehuwd. Hij overleed te Eeklo op 12 juli 1897. |
| Relatie tot Gezelle | studentenbeweging; kleinseminarie |
| Bronnen | bidprentje; Geneanet, Agatha |
 | (C) 2020 CTB -
KANTL | Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal en Letteren Koningstraat 18 | b-9000 Gent | Belgium | E ctb@kantl.be | T +32 (0)9 265 93 50 | F +32 (0)9 265 93 49 |  |
 |
