Kortrijk 28 Lente 1882.
Aan Eerw. Heer ende Meester Guido Gezelle Hertelijk danke voor Uwe schoone verzekes.
Volgens vrage zende ik U hiermede de drukpreuve opdat Gij ze zoudt nazien en mij weer zenden.
Groete U achtvol en genegen.
V Lambrecht
| < | Resultaat 2174 van 3122 | > |
|---|
Hertelijk danke voor Uwe schoone verzekes.
Volgens vrage zende ik U hiermede de drukpreuve opdat Gij ze zoudt nazien en mij weer zenden.
| Naam | Gezelle, Guido; Loquela; Spoker; Gonsalvo Megliori |
|---|---|
| Datums | ° Brugge, 01/05/1830 - ✝ Brugge, 27/11/1899 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | priester; leraar; onderpastoor; dichter; taalgeleerde; vertaler; publicist |
| Bio | Guido Gezelle werd geboren in Brugge. Na zijn collegejaren en priesterstudies (priesterwijding te Brugge op 10/06/1854), werd hij in 1854 leraar aan het kleinseminarie te Roeselare. Gezelle gaf er onder meer talen, begeleidde de vrij uitgebreide kolonie buitenlandse leerlingen, vooral Engelsen, en kreeg tijdens twee schooljaren (1857-1859) een opdracht als leraar in de poësis. In 1865 werd Gezelle onderpastoor van de St.-Walburgaparochie te Brugge. Naast zijn druk pastoraal werk was hij bijzonder actief in het katholieke ultramontaanse persoffensief tegen de secularisering van het openbare leven in België en als vulgarisator in het culturele weekblad Rond den Heerd. In 1872 werd Gezelle overgeplaatst naar de O.-L.-Vrouwparochie te Kortrijk. Gedragen door een sympathiserende vriendenkring werd hij er de gelegenheidsdichter bij uitstek. Gaandeweg keerde hij er ook terug naar zijn oorspronkelijke postromantische en religieus geïnspireerde interesse voor de volkstaal en de poëzie. De taalkundige studie resulteerde vooral in een lexicografische verzameling van niet opgetekende woorden uit de volkstaal (Gezelles ‘Woordentas’ en het tijdschrift Loquela, vanaf 1881), waarmee ook hij het Zuid-Nederlands verdedigde binnen de ontwikkeling van de gestandaardiseerde Nederlandse cultuurtaal. Die filologische bedrijvigheid leidde bij Gezelle uiteindelijk ook tot een vernieuwde aandacht voor zijn eigen creatief werk, zowel vertaling (Longfellows Hiawatha) als oorspronkelijke poëzie. In 1889 werd hij directeur van een kleine Franse zustergemeenschap die zich in Kortrijk vestigde. Hij was een tijdje ambteloos. Dit liet hem toe zich op zijn schrijf- en studiewerk te concentreren. Het resultaat was o. m. de publicatie van twee poëziebundels, Tijdkrans (1893) en Rijmsnoer (1897), die, vooral in het laatste geval, qua vormgeving en originaliteit superieur van gehalte zijn. Om die authentieke en originele lyriek werd hij door H. Verriest, P. de Mont en vooral door Van Nu en Straks als een voorloper van de moderne Nederlandse poëzie beschouwd. Ook later eerden Nederlandse dichters, zoals Paul van Ostaijen en recenter, Christine D’haen, Gezelle als de meest creatieve en vernieuwende Nederlandse dichter in Vlaanderen. In 1899 werd Gezelle naar Brugge teruggeroepen om zich te wijden aan de vertaling van een theologisch werk van zijn bisschop (Waffelaerts Meditationes Theologicae). Hij verbleef nu in het Engels Klooster van Kanonikessen, waar hij echter vrij vlug en onverwachts stierf op 27 november 1899. Hij liet nog een verzameling uitzonderlijke gedichten na die in 1901 postuum als zijn Laatste Verzen werden gepubliceerd. |
| Links | [odis], [wikipedia], [dbnl] |
| Naam | Lambrecht, Victor Zeger; Lambrecht, Victor Ludovicus |
|---|---|
| Datums | ° Oostrozebeke, 28/10/1864 - ✝ Oostrozebeke, 22/11/1948 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | advocaat |
| Bio | Victor Lambrecht studeerde aan de universiteit van Leuven en promoveerde er tot doctor in de rechten. Hij was Vlaamsgezind en lid van de vereniging Met Tijd en Vlijt en van de Vlaamsche Strijdersbond. Hij was medestichter van het studententijdschrift Ons Leven. Hij vestigde zich als advocaat in Kortrijk, en woonde er op de Wapenplaats. Hij was betrokken bij het West-Vlaamse Oud-Hoogstudentenverbond en bij de daensisten. Zo was hij in 1894 medestichter van de Kortrijkse afdeling van de Christene Volkspartij en medewerker van het daensistisch weekblad De Waarheid. Hij was gehuwd met Esther Tack en stierf te Oostrozebeke op 22 november 1948. |
| Links | [wikipedia] |
| Relatie tot Gezelle | correspondent; aanvrager gelegenheidsgedichten; studentenbeweging |
| Bronnen | http://theater.ua.ac.be/nevb/html/Lambrecht,%20Victor%20Z..html |
| Naam | Lambrecht, Victor Zeger; Lambrecht, Victor Ludovicus |
|---|---|
| Datums | ° Oostrozebeke, 28/10/1864 - ✝ Oostrozebeke, 22/11/1948 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | advocaat |
| Bio | Victor Lambrecht studeerde aan de universiteit van Leuven en promoveerde er tot doctor in de rechten. Hij was Vlaamsgezind en lid van de vereniging Met Tijd en Vlijt en van de Vlaamsche Strijdersbond. Hij was medestichter van het studententijdschrift Ons Leven. Hij vestigde zich als advocaat in Kortrijk, en woonde er op de Wapenplaats. Hij was betrokken bij het West-Vlaamse Oud-Hoogstudentenverbond en bij de daensisten. Zo was hij in 1894 medestichter van de Kortrijkse afdeling van de Christene Volkspartij en medewerker van het daensistisch weekblad De Waarheid. Hij was gehuwd met Esther Tack en stierf te Oostrozebeke op 22 november 1948. |
| Links | [wikipedia] |
| Relatie tot Gezelle | correspondent; aanvrager gelegenheidsgedichten; studentenbeweging |
| Bronnen | http://theater.ua.ac.be/nevb/html/Lambrecht,%20Victor%20Z..html |
| Naam | Gezelle, Guido; Loquela; Spoker; Gonsalvo Megliori |
|---|---|
| Datums | ° Brugge, 01/05/1830 - ✝ Brugge, 27/11/1899 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | priester; leraar; onderpastoor; dichter; taalgeleerde; vertaler; publicist |
| Bio | Guido Gezelle werd geboren in Brugge. Na zijn collegejaren en priesterstudies (priesterwijding te Brugge op 10/06/1854), werd hij in 1854 leraar aan het kleinseminarie te Roeselare. Gezelle gaf er onder meer talen, begeleidde de vrij uitgebreide kolonie buitenlandse leerlingen, vooral Engelsen, en kreeg tijdens twee schooljaren (1857-1859) een opdracht als leraar in de poësis. In 1865 werd Gezelle onderpastoor van de St.-Walburgaparochie te Brugge. Naast zijn druk pastoraal werk was hij bijzonder actief in het katholieke ultramontaanse persoffensief tegen de secularisering van het openbare leven in België en als vulgarisator in het culturele weekblad Rond den Heerd. In 1872 werd Gezelle overgeplaatst naar de O.-L.-Vrouwparochie te Kortrijk. Gedragen door een sympathiserende vriendenkring werd hij er de gelegenheidsdichter bij uitstek. Gaandeweg keerde hij er ook terug naar zijn oorspronkelijke postromantische en religieus geïnspireerde interesse voor de volkstaal en de poëzie. De taalkundige studie resulteerde vooral in een lexicografische verzameling van niet opgetekende woorden uit de volkstaal (Gezelles ‘Woordentas’ en het tijdschrift Loquela, vanaf 1881), waarmee ook hij het Zuid-Nederlands verdedigde binnen de ontwikkeling van de gestandaardiseerde Nederlandse cultuurtaal. Die filologische bedrijvigheid leidde bij Gezelle uiteindelijk ook tot een vernieuwde aandacht voor zijn eigen creatief werk, zowel vertaling (Longfellows Hiawatha) als oorspronkelijke poëzie. In 1889 werd hij directeur van een kleine Franse zustergemeenschap die zich in Kortrijk vestigde. Hij was een tijdje ambteloos. Dit liet hem toe zich op zijn schrijf- en studiewerk te concentreren. Het resultaat was o. m. de publicatie van twee poëziebundels, Tijdkrans (1893) en Rijmsnoer (1897), die, vooral in het laatste geval, qua vormgeving en originaliteit superieur van gehalte zijn. Om die authentieke en originele lyriek werd hij door H. Verriest, P. de Mont en vooral door Van Nu en Straks als een voorloper van de moderne Nederlandse poëzie beschouwd. Ook later eerden Nederlandse dichters, zoals Paul van Ostaijen en recenter, Christine D’haen, Gezelle als de meest creatieve en vernieuwende Nederlandse dichter in Vlaanderen. In 1899 werd Gezelle naar Brugge teruggeroepen om zich te wijden aan de vertaling van een theologisch werk van zijn bisschop (Waffelaerts Meditationes Theologicae). Hij verbleef nu in het Engels Klooster van Kanonikessen, waar hij echter vrij vlug en onverwachts stierf op 27 november 1899. Hij liet nog een verzameling uitzonderlijke gedichten na die in 1901 postuum als zijn Laatste Verzen werden gepubliceerd. |
| Links | [odis], [wikipedia], [dbnl] |
| Naam | Gezelle, Guido; Loquela; Spoker; Gonsalvo Megliori |
|---|---|
| Datums | ° Brugge, 01/05/1830 - ✝ Brugge, 27/11/1899 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | priester; leraar; onderpastoor; dichter; taalgeleerde; vertaler; publicist |
| Bio | Guido Gezelle werd geboren in Brugge. Na zijn collegejaren en priesterstudies (priesterwijding te Brugge op 10/06/1854), werd hij in 1854 leraar aan het kleinseminarie te Roeselare. Gezelle gaf er onder meer talen, begeleidde de vrij uitgebreide kolonie buitenlandse leerlingen, vooral Engelsen, en kreeg tijdens twee schooljaren (1857-1859) een opdracht als leraar in de poësis. In 1865 werd Gezelle onderpastoor van de St.-Walburgaparochie te Brugge. Naast zijn druk pastoraal werk was hij bijzonder actief in het katholieke ultramontaanse persoffensief tegen de secularisering van het openbare leven in België en als vulgarisator in het culturele weekblad Rond den Heerd. In 1872 werd Gezelle overgeplaatst naar de O.-L.-Vrouwparochie te Kortrijk. Gedragen door een sympathiserende vriendenkring werd hij er de gelegenheidsdichter bij uitstek. Gaandeweg keerde hij er ook terug naar zijn oorspronkelijke postromantische en religieus geïnspireerde interesse voor de volkstaal en de poëzie. De taalkundige studie resulteerde vooral in een lexicografische verzameling van niet opgetekende woorden uit de volkstaal (Gezelles ‘Woordentas’ en het tijdschrift Loquela, vanaf 1881), waarmee ook hij het Zuid-Nederlands verdedigde binnen de ontwikkeling van de gestandaardiseerde Nederlandse cultuurtaal. Die filologische bedrijvigheid leidde bij Gezelle uiteindelijk ook tot een vernieuwde aandacht voor zijn eigen creatief werk, zowel vertaling (Longfellows Hiawatha) als oorspronkelijke poëzie. In 1889 werd hij directeur van een kleine Franse zustergemeenschap die zich in Kortrijk vestigde. Hij was een tijdje ambteloos. Dit liet hem toe zich op zijn schrijf- en studiewerk te concentreren. Het resultaat was o. m. de publicatie van twee poëziebundels, Tijdkrans (1893) en Rijmsnoer (1897), die, vooral in het laatste geval, qua vormgeving en originaliteit superieur van gehalte zijn. Om die authentieke en originele lyriek werd hij door H. Verriest, P. de Mont en vooral door Van Nu en Straks als een voorloper van de moderne Nederlandse poëzie beschouwd. Ook later eerden Nederlandse dichters, zoals Paul van Ostaijen en recenter, Christine D’haen, Gezelle als de meest creatieve en vernieuwende Nederlandse dichter in Vlaanderen. In 1899 werd Gezelle naar Brugge teruggeroepen om zich te wijden aan de vertaling van een theologisch werk van zijn bisschop (Waffelaerts Meditationes Theologicae). Hij verbleef nu in het Engels Klooster van Kanonikessen, waar hij echter vrij vlug en onverwachts stierf op 27 november 1899. Hij liet nog een verzameling uitzonderlijke gedichten na die in 1901 postuum als zijn Laatste Verzen werden gepubliceerd. |
| Links | [odis], [wikipedia], [dbnl] |
| Naam | Lambrecht, Victor Zeger; Lambrecht, Victor Ludovicus |
|---|---|
| Datums | ° Oostrozebeke, 28/10/1864 - ✝ Oostrozebeke, 22/11/1948 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | advocaat |
| Bio | Victor Lambrecht studeerde aan de universiteit van Leuven en promoveerde er tot doctor in de rechten. Hij was Vlaamsgezind en lid van de vereniging Met Tijd en Vlijt en van de Vlaamsche Strijdersbond. Hij was medestichter van het studententijdschrift Ons Leven. Hij vestigde zich als advocaat in Kortrijk, en woonde er op de Wapenplaats. Hij was betrokken bij het West-Vlaamse Oud-Hoogstudentenverbond en bij de daensisten. Zo was hij in 1894 medestichter van de Kortrijkse afdeling van de Christene Volkspartij en medewerker van het daensistisch weekblad De Waarheid. Hij was gehuwd met Esther Tack en stierf te Oostrozebeke op 22 november 1948. |
| Links | [wikipedia] |
| Relatie tot Gezelle | correspondent; aanvrager gelegenheidsgedichten; studentenbeweging |
| Bronnen | http://theater.ua.ac.be/nevb/html/Lambrecht,%20Victor%20Z..html |