| < | Resultaat 610 van 3122  | > |
|---|
Ik verzoek U Edele mij te laten weten wanneer wij het handschrift uwer conferentie[1] mogen terug verwachten?[2] Ik moet daarover eene woordeke schrijven naar
…
voor het belang onzer afdeeling, verhopen wij dat wij welhaast zullen kunnen aan 't drukken vallen.[3]
De aankondiging van Gezelles voordracht voor het Davidsfonds Tielt verscheen in de Gazette van Tielt: 26 (29 september 1875) 76, 1-b: “Wy vernemen met het grootste genoegen dat de heer Guido Gezelle een gunstig onthael heeft gedaen aen het verzoek der Thieltsche Afdeeling van het Davidsfonds, om op donderdag 7 october aenstaende alhier eene voordracht te komen houden in de zael van Maetschappy der Goede Vrienden (...).
Later verscheen in de Gazette van Thielt: 26 (2 oktober 1875) 78, 1-b en (9 oktober 1875) 80, 1-a: “De grote dag is donderdag 14 oktober, om vier uur in de middag.”
De titel en nog een warmmaker verschenen in de Gazette van Thielt: 26 (13 oktober 1875) 81, 1-2:
(...) “’t Is trouwens maer al te waer gelyk het in den brief van uitnoodiging staet: ‘U de verdiensten van den eerw. Heer Gezelle vermelden, Mynheer dat is noodeloos; als schryver en als spreker heeft die heer hem een grooten naem verworven, in Vlaenderen niet alleen, maer geheel Belgiën en Holland door.’ Vele damen ook schikken de voordracht by te wonen. En waerom niet?”
Voor de inhoud van de voordracht en de context zie: R. Vanlandschoot, De Gilde van Sinte Luitgaarde 1874-1875. In: Gezellekroniek: (1981) 15, p.49-50.
Een volledig verslag van de vergadering met de voordracht was wel al verschenen in de Gazette van Thielt: 26 (16 oktober 1875) 82, 1-b-c. (Zie ook de bijlage II in: R. Vanlandschoot, De Gilde van Sinte Luitgaarde 1874-1875. In: Gezellekroniek: (1981) 15, p.62-64).
| Naam | Gezelle, Guido; Loquela; Spoker; Gonsalvo Megliori |
|---|---|
| Datums | ° Brugge, 01/05/1830 - ✝ Brugge, 27/11/1899 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | priester; leraar; onderpastoor; dichter; taalgeleerde; vertaler; publicist |
| Bio | Guido Gezelle werd geboren in Brugge. Na zijn collegejaren en priesterstudies (priesterwijding te Brugge op 10/06/1854), werd hij in 1854 leraar aan het kleinseminarie te Roeselare. Gezelle gaf er onder meer talen, begeleidde de vrij uitgebreide kolonie buitenlandse leerlingen, vooral Engelsen, en kreeg tijdens twee schooljaren (1857-1859) een opdracht als leraar in de poësis. In 1865 werd Gezelle onderpastoor van de St.-Walburgaparochie te Brugge. Naast zijn druk pastoraal werk was hij bijzonder actief in het katholieke ultramontaanse persoffensief tegen de secularisering van het openbare leven in België en als vulgarisator in het culturele weekblad Rond den Heerd. In 1872 werd Gezelle overgeplaatst naar de O.-L.-Vrouwparochie te Kortrijk. Gedragen door een sympathiserende vriendenkring werd hij er de gelegenheidsdichter bij uitstek. Gaandeweg keerde hij er ook terug naar zijn oorspronkelijke postromantische en religieus geïnspireerde interesse voor de volkstaal en de poëzie. De taalkundige studie resulteerde vooral in een lexicografische verzameling van niet opgetekende woorden uit de volkstaal (Gezelles ‘Woordentas’ en het tijdschrift Loquela, vanaf 1881), waarmee ook hij het Zuid-Nederlands verdedigde binnen de ontwikkeling van de gestandaardiseerde Nederlandse cultuurtaal. Die filologische bedrijvigheid leidde bij Gezelle uiteindelijk ook tot een vernieuwde aandacht voor zijn eigen creatief werk, zowel vertaling (Longfellows Hiawatha) als oorspronkelijke poëzie. In 1889 werd hij directeur van een kleine Franse zustergemeenschap die zich in Kortrijk vestigde. Hij was een tijdje ambteloos. Dit liet hem toe zich op zijn schrijf- en studiewerk te concentreren. Het resultaat was o. m. de publicatie van twee poëziebundels, Tijdkrans (1893) en Rijmsnoer (1897), die, vooral in het laatste geval, qua vormgeving en originaliteit superieur van gehalte zijn. Om die authentieke en originele lyriek werd hij door H. Verriest, P. de Mont en vooral door Van Nu en Straks als een voorloper van de moderne Nederlandse poëzie beschouwd. Ook later eerden Nederlandse dichters, zoals Paul van Ostaijen en recenter, Christine D’haen, Gezelle als de meest creatieve en vernieuwende Nederlandse dichter in Vlaanderen. In 1899 werd Gezelle naar Brugge teruggeroepen om zich te wijden aan de vertaling van een theologisch werk van zijn bisschop (Waffelaerts Meditationes Theologicae). Hij verbleef nu in het Engels Klooster van Kanonikessen, waar hij echter vrij vlug en onverwachts stierf op 27 november 1899. Hij liet nog een verzameling uitzonderlijke gedichten na die in 1901 postuum als zijn Laatste Verzen werden gepubliceerd. |
| Links | [odis], [wikipedia], [dbnl] |
| Naam | Vandevyvere, Emiel; Van de Vyvere; Van de Vijvere |
|---|---|
| Datums | ° Tielt, 16/08/1853 - ✝ Gent, 16/03/1919 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | fabrikant; gemeenteraadslid; burgemeester |
| Bio | Emiel Vandevyvere begon zijn politieke loopbaan in 1883 als gemeenteraadslid in Tielt, werd schepen in 1904 en diende als burgemeester van 1909 tot zijn dood. Hij was ook lid van diverse culturele en sociale verenigingen en prefect van de derde regel van Sint-Franciscus. Hij was lid van de Gilde van Sint-Luitgaarde, erevoorzitter van de Gilde van Sint-Lucas en Sint-Jozef en sinds 1875 secretaris van het Davidsfonds Tielt. In die hoedanigheid had hij contact met Guido Gezelle, onder meer over een redevoering in 1875. Hij overleed op 29 maart 1919 in Gent na een zware operatie. Hij bleef ongehuwd. |
| Links | [odis] |
| Relatie tot Gezelle | correspondent; lid van de Gilde van Sinte-Luitgaarde |
| Bronnen | bidprentje |
| Naam | Vandevyvere, Emiel; Van de Vyvere; Van de Vijvere |
|---|---|
| Datums | ° Tielt, 16/08/1853 - ✝ Gent, 16/03/1919 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | fabrikant; gemeenteraadslid; burgemeester |
| Bio | Emiel Vandevyvere begon zijn politieke loopbaan in 1883 als gemeenteraadslid in Tielt, werd schepen in 1904 en diende als burgemeester van 1909 tot zijn dood. Hij was ook lid van diverse culturele en sociale verenigingen en prefect van de derde regel van Sint-Franciscus. Hij was lid van de Gilde van Sint-Luitgaarde, erevoorzitter van de Gilde van Sint-Lucas en Sint-Jozef en sinds 1875 secretaris van het Davidsfonds Tielt. In die hoedanigheid had hij contact met Guido Gezelle, onder meer over een redevoering in 1875. Hij overleed op 29 maart 1919 in Gent na een zware operatie. Hij bleef ongehuwd. |
| Links | [odis] |
| Relatie tot Gezelle | correspondent; lid van de Gilde van Sinte-Luitgaarde |
| Bronnen | bidprentje |
| Naam | Gezelle, Guido; Loquela; Spoker; Gonsalvo Megliori |
|---|---|
| Datums | ° Brugge, 01/05/1830 - ✝ Brugge, 27/11/1899 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | priester; leraar; onderpastoor; dichter; taalgeleerde; vertaler; publicist |
| Bio | Guido Gezelle werd geboren in Brugge. Na zijn collegejaren en priesterstudies (priesterwijding te Brugge op 10/06/1854), werd hij in 1854 leraar aan het kleinseminarie te Roeselare. Gezelle gaf er onder meer talen, begeleidde de vrij uitgebreide kolonie buitenlandse leerlingen, vooral Engelsen, en kreeg tijdens twee schooljaren (1857-1859) een opdracht als leraar in de poësis. In 1865 werd Gezelle onderpastoor van de St.-Walburgaparochie te Brugge. Naast zijn druk pastoraal werk was hij bijzonder actief in het katholieke ultramontaanse persoffensief tegen de secularisering van het openbare leven in België en als vulgarisator in het culturele weekblad Rond den Heerd. In 1872 werd Gezelle overgeplaatst naar de O.-L.-Vrouwparochie te Kortrijk. Gedragen door een sympathiserende vriendenkring werd hij er de gelegenheidsdichter bij uitstek. Gaandeweg keerde hij er ook terug naar zijn oorspronkelijke postromantische en religieus geïnspireerde interesse voor de volkstaal en de poëzie. De taalkundige studie resulteerde vooral in een lexicografische verzameling van niet opgetekende woorden uit de volkstaal (Gezelles ‘Woordentas’ en het tijdschrift Loquela, vanaf 1881), waarmee ook hij het Zuid-Nederlands verdedigde binnen de ontwikkeling van de gestandaardiseerde Nederlandse cultuurtaal. Die filologische bedrijvigheid leidde bij Gezelle uiteindelijk ook tot een vernieuwde aandacht voor zijn eigen creatief werk, zowel vertaling (Longfellows Hiawatha) als oorspronkelijke poëzie. In 1889 werd hij directeur van een kleine Franse zustergemeenschap die zich in Kortrijk vestigde. Hij was een tijdje ambteloos. Dit liet hem toe zich op zijn schrijf- en studiewerk te concentreren. Het resultaat was o. m. de publicatie van twee poëziebundels, Tijdkrans (1893) en Rijmsnoer (1897), die, vooral in het laatste geval, qua vormgeving en originaliteit superieur van gehalte zijn. Om die authentieke en originele lyriek werd hij door H. Verriest, P. de Mont en vooral door Van Nu en Straks als een voorloper van de moderne Nederlandse poëzie beschouwd. Ook later eerden Nederlandse dichters, zoals Paul van Ostaijen en recenter, Christine D’haen, Gezelle als de meest creatieve en vernieuwende Nederlandse dichter in Vlaanderen. In 1899 werd Gezelle naar Brugge teruggeroepen om zich te wijden aan de vertaling van een theologisch werk van zijn bisschop (Waffelaerts Meditationes Theologicae). Hij verbleef nu in het Engels Klooster van Kanonikessen, waar hij echter vrij vlug en onverwachts stierf op 27 november 1899. Hij liet nog een verzameling uitzonderlijke gedichten na die in 1901 postuum als zijn Laatste Verzen werden gepubliceerd. |
| Links | [odis], [wikipedia], [dbnl] |
| Naam | Vandevyvere, Emiel; Van de Vyvere; Van de Vijvere |
|---|---|
| Datums | ° Tielt, 16/08/1853 - ✝ Gent, 16/03/1919 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | fabrikant; gemeenteraadslid; burgemeester |
| Bio | Emiel Vandevyvere begon zijn politieke loopbaan in 1883 als gemeenteraadslid in Tielt, werd schepen in 1904 en diende als burgemeester van 1909 tot zijn dood. Hij was ook lid van diverse culturele en sociale verenigingen en prefect van de derde regel van Sint-Franciscus. Hij was lid van de Gilde van Sint-Luitgaarde, erevoorzitter van de Gilde van Sint-Lucas en Sint-Jozef en sinds 1875 secretaris van het Davidsfonds Tielt. In die hoedanigheid had hij contact met Guido Gezelle, onder meer over een redevoering in 1875. Hij overleed op 29 maart 1919 in Gent na een zware operatie. Hij bleef ongehuwd. |
| Links | [odis] |
| Relatie tot Gezelle | correspondent; lid van de Gilde van Sinte-Luitgaarde |
| Bronnen | bidprentje |
| Naam | Davidsfonds Tielt |
|---|---|
| Beschrijving | Het Davidsfonds Tielt behoorde tot de tien eerste lokale afdelingen van de in 1875 gestichte culturele vereniging. Op 30 september 1885 richtten ze een herdenkingsplechtigheid in voor L.L. De Bo, waarop Gezelle een eerbetoon bracht aan De Bo en inging tegen de studenbeweging. |
| Datering | 29/03/1875-heden |
| Links | [wikipedia] |
 | (C) 2020 CTB -
KANTL | Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal en Letteren Koningstraat 18 | b-9000 Gent | Belgium | E ctb@kantl.be | T +32 (0)9 265 93 50 | F +32 (0)9 265 93 49 |  |
 |
