| < | Resultaat 953 van 3122  | > |
|---|
…
zond ik het volgende briefke rond:
Rouselare 17 juni 1883
M...
Ik verhaast my Uedele de blyde mare te doen dat onze dochter die gisteren voor-middag ter wereld kwam, op heden kersten[1] gedaan is onder de namen van Julia, Maria Ludgardis en dat hare moeder - God zy gedankt - welvarende is.
Wel wetende dat Uedele in onze p2…
:/:
| Naam | Gezelle, Guido; Loquela; Spoker; Gonsalvo Megliori |
|---|---|
| Datums | ° Brugge, 01/05/1830 - ✝ Brugge, 27/11/1899 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | priester; leraar; onderpastoor; dichter; taalgeleerde; vertaler; publicist |
| Bio | Guido Gezelle werd geboren in Brugge. Na zijn collegejaren en priesterstudies (priesterwijding te Brugge op 10/06/1854), werd hij in 1854 leraar aan het kleinseminarie te Roeselare. Gezelle gaf er onder meer talen, begeleidde de vrij uitgebreide kolonie buitenlandse leerlingen, vooral Engelsen, en kreeg tijdens twee schooljaren (1857-1859) een opdracht als leraar in de poësis. In 1865 werd Gezelle onderpastoor van de St.-Walburgaparochie te Brugge. Naast zijn druk pastoraal werk was hij bijzonder actief in het katholieke ultramontaanse persoffensief tegen de secularisering van het openbare leven in België en als vulgarisator in het culturele weekblad Rond den Heerd. In 1872 werd Gezelle overgeplaatst naar de O.-L.-Vrouwparochie te Kortrijk. Gedragen door een sympathiserende vriendenkring werd hij er de gelegenheidsdichter bij uitstek. Gaandeweg keerde hij er ook terug naar zijn oorspronkelijke postromantische en religieus geïnspireerde interesse voor de volkstaal en de poëzie. De taalkundige studie resulteerde vooral in een lexicografische verzameling van niet opgetekende woorden uit de volkstaal (Gezelles ‘Woordentas’ en het tijdschrift Loquela, vanaf 1881), waarmee ook hij het Zuid-Nederlands verdedigde binnen de ontwikkeling van de gestandaardiseerde Nederlandse cultuurtaal. Die filologische bedrijvigheid leidde bij Gezelle uiteindelijk ook tot een vernieuwde aandacht voor zijn eigen creatief werk, zowel vertaling (Longfellows Hiawatha) als oorspronkelijke poëzie. In 1889 werd hij directeur van een kleine Franse zustergemeenschap die zich in Kortrijk vestigde. Hij was een tijdje ambteloos. Dit liet hem toe zich op zijn schrijf- en studiewerk te concentreren. Het resultaat was o. m. de publicatie van twee poëziebundels, Tijdkrans (1893) en Rijmsnoer (1897), die, vooral in het laatste geval, qua vormgeving en originaliteit superieur van gehalte zijn. Om die authentieke en originele lyriek werd hij door H. Verriest, P. de Mont en vooral door Van Nu en Straks als een voorloper van de moderne Nederlandse poëzie beschouwd. Ook later eerden Nederlandse dichters, zoals Paul van Ostaijen en recenter, Christine D’haen, Gezelle als de meest creatieve en vernieuwende Nederlandse dichter in Vlaanderen. In 1899 werd Gezelle naar Brugge teruggeroepen om zich te wijden aan de vertaling van een theologisch werk van zijn bisschop (Waffelaerts Meditationes Theologicae). Hij verbleef nu in het Engels Klooster van Kanonikessen, waar hij echter vrij vlug en onverwachts stierf op 27 november 1899. Hij liet nog een verzameling uitzonderlijke gedichten na die in 1901 postuum als zijn Laatste Verzen werden gepubliceerd. |
| Links | [odis], [wikipedia], [dbnl] |
| Naam | Maelfait, Zeger; Victor |
|---|---|
| Datums | ° Roeselare, 19/02/1850 - ✝ Roeselare, 30/08/1913 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | secretaris; redacteur; auteur |
| Bio | Zeger (Victor) Maelfait werd geboren te Roeselare op 19 februari 1850. Daar studeerde hij aan het kleinseminarie, waar hij les kreeg van Hugo Verriest. Samen met zijn klasgenoot Amaat Vyncke stichtte hij in 1873 de Gilde der Westvlaamsche Gebroeders. De eerste artikelen van de gilde verschenen in de politieke krant 't Jaer 70. Deze Gilde publiceerde onder initiatief van de twee oprichters een Almanak voor de leerende jeugd van Vlaanderen en het blad De Vlaamsche Vlagge, waarvan Maelfait redacteur werd. Ondertussen moest hij het grootseminarie verlaten wegens wegens onvoldoende inzet voor zijn studies. In oktober 1874 startte hij zij studies notariaat te Leuven. Tijdens zijn studententijd werd hij vervolgens ook secretaris van het Vlaamsgezinde blad Met Tijd en Vlijt en stichtte hij samen met Rodenbach de studentenafdeling van het Davidfonds. Hij droeg ook bij aan de oprichting en uitbouw van een Algemene Vlaamse Studentenbond. Ook tijdens zijn notariële studies in Leuven stond Maelfait eerder bekend als een “aanstoker”, zoals de Brugse bisschop het uitdrukte, dan als een toegewijd student. Hij slaagde er niet in zijn diploma te behalen en ondernam later nog een poging in Gent, maar ook die bleef zonder succes. Terug in Roeselare nam hij de functie van secretaris van het armenbestuur en de burgerlijke godshuizen op zich. Daarnaast bleef hij lid van verschillende culturele verenigingen, zoals de toneelgroep 'De Clauwaertsgilde', waarvan hij ook medeoprichter was. Hij was gehuwd met Louisa de Coninck met wie hij verschillende kinderen had. Maelfait overleed in zijn geboortestad Roeselare op 30 augustus 1913. Guido Gezelle schreef het gelegenheidsgedicht 'Gods woonsteê nu, zoo wonderbaar' voor zijn communieprentje. |
| Links | [wikipedia] |
| Relatie tot Gezelle | gelegenheidsgedicht; studentenbeweging |
| Bronnen | https://encyclopedievlaamsebeweging.be/nl/maelfait-zeger |
| Naam | Maelfait, Zeger; Victor |
|---|---|
| Datums | ° Roeselare, 19/02/1850 - ✝ Roeselare, 30/08/1913 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | secretaris; redacteur; auteur |
| Bio | Zeger (Victor) Maelfait werd geboren te Roeselare op 19 februari 1850. Daar studeerde hij aan het kleinseminarie, waar hij les kreeg van Hugo Verriest. Samen met zijn klasgenoot Amaat Vyncke stichtte hij in 1873 de Gilde der Westvlaamsche Gebroeders. De eerste artikelen van de gilde verschenen in de politieke krant 't Jaer 70. Deze Gilde publiceerde onder initiatief van de twee oprichters een Almanak voor de leerende jeugd van Vlaanderen en het blad De Vlaamsche Vlagge, waarvan Maelfait redacteur werd. Ondertussen moest hij het grootseminarie verlaten wegens wegens onvoldoende inzet voor zijn studies. In oktober 1874 startte hij zij studies notariaat te Leuven. Tijdens zijn studententijd werd hij vervolgens ook secretaris van het Vlaamsgezinde blad Met Tijd en Vlijt en stichtte hij samen met Rodenbach de studentenafdeling van het Davidfonds. Hij droeg ook bij aan de oprichting en uitbouw van een Algemene Vlaamse Studentenbond. Ook tijdens zijn notariële studies in Leuven stond Maelfait eerder bekend als een “aanstoker”, zoals de Brugse bisschop het uitdrukte, dan als een toegewijd student. Hij slaagde er niet in zijn diploma te behalen en ondernam later nog een poging in Gent, maar ook die bleef zonder succes. Terug in Roeselare nam hij de functie van secretaris van het armenbestuur en de burgerlijke godshuizen op zich. Daarnaast bleef hij lid van verschillende culturele verenigingen, zoals de toneelgroep 'De Clauwaertsgilde', waarvan hij ook medeoprichter was. Hij was gehuwd met Louisa de Coninck met wie hij verschillende kinderen had. Maelfait overleed in zijn geboortestad Roeselare op 30 augustus 1913. Guido Gezelle schreef het gelegenheidsgedicht 'Gods woonsteê nu, zoo wonderbaar' voor zijn communieprentje. |
| Links | [wikipedia] |
| Relatie tot Gezelle | gelegenheidsgedicht; studentenbeweging |
| Bronnen | https://encyclopedievlaamsebeweging.be/nl/maelfait-zeger |
| Naam | Gezelle, Guido; Loquela; Spoker; Gonsalvo Megliori |
|---|---|
| Datums | ° Brugge, 01/05/1830 - ✝ Brugge, 27/11/1899 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | priester; leraar; onderpastoor; dichter; taalgeleerde; vertaler; publicist |
| Bio | Guido Gezelle werd geboren in Brugge. Na zijn collegejaren en priesterstudies (priesterwijding te Brugge op 10/06/1854), werd hij in 1854 leraar aan het kleinseminarie te Roeselare. Gezelle gaf er onder meer talen, begeleidde de vrij uitgebreide kolonie buitenlandse leerlingen, vooral Engelsen, en kreeg tijdens twee schooljaren (1857-1859) een opdracht als leraar in de poësis. In 1865 werd Gezelle onderpastoor van de St.-Walburgaparochie te Brugge. Naast zijn druk pastoraal werk was hij bijzonder actief in het katholieke ultramontaanse persoffensief tegen de secularisering van het openbare leven in België en als vulgarisator in het culturele weekblad Rond den Heerd. In 1872 werd Gezelle overgeplaatst naar de O.-L.-Vrouwparochie te Kortrijk. Gedragen door een sympathiserende vriendenkring werd hij er de gelegenheidsdichter bij uitstek. Gaandeweg keerde hij er ook terug naar zijn oorspronkelijke postromantische en religieus geïnspireerde interesse voor de volkstaal en de poëzie. De taalkundige studie resulteerde vooral in een lexicografische verzameling van niet opgetekende woorden uit de volkstaal (Gezelles ‘Woordentas’ en het tijdschrift Loquela, vanaf 1881), waarmee ook hij het Zuid-Nederlands verdedigde binnen de ontwikkeling van de gestandaardiseerde Nederlandse cultuurtaal. Die filologische bedrijvigheid leidde bij Gezelle uiteindelijk ook tot een vernieuwde aandacht voor zijn eigen creatief werk, zowel vertaling (Longfellows Hiawatha) als oorspronkelijke poëzie. In 1889 werd hij directeur van een kleine Franse zustergemeenschap die zich in Kortrijk vestigde. Hij was een tijdje ambteloos. Dit liet hem toe zich op zijn schrijf- en studiewerk te concentreren. Het resultaat was o. m. de publicatie van twee poëziebundels, Tijdkrans (1893) en Rijmsnoer (1897), die, vooral in het laatste geval, qua vormgeving en originaliteit superieur van gehalte zijn. Om die authentieke en originele lyriek werd hij door H. Verriest, P. de Mont en vooral door Van Nu en Straks als een voorloper van de moderne Nederlandse poëzie beschouwd. Ook later eerden Nederlandse dichters, zoals Paul van Ostaijen en recenter, Christine D’haen, Gezelle als de meest creatieve en vernieuwende Nederlandse dichter in Vlaanderen. In 1899 werd Gezelle naar Brugge teruggeroepen om zich te wijden aan de vertaling van een theologisch werk van zijn bisschop (Waffelaerts Meditationes Theologicae). Hij verbleef nu in het Engels Klooster van Kanonikessen, waar hij echter vrij vlug en onverwachts stierf op 27 november 1899. Hij liet nog een verzameling uitzonderlijke gedichten na die in 1901 postuum als zijn Laatste Verzen werden gepubliceerd. |
| Links | [odis], [wikipedia], [dbnl] |
| Naam | Maelfait, Zeger; Victor |
|---|---|
| Datums | ° Roeselare, 19/02/1850 - ✝ Roeselare, 30/08/1913 |
| Geslacht | Mannelijk |
| Beroep | secretaris; redacteur; auteur |
| Bio | Zeger (Victor) Maelfait werd geboren te Roeselare op 19 februari 1850. Daar studeerde hij aan het kleinseminarie, waar hij les kreeg van Hugo Verriest. Samen met zijn klasgenoot Amaat Vyncke stichtte hij in 1873 de Gilde der Westvlaamsche Gebroeders. De eerste artikelen van de gilde verschenen in de politieke krant 't Jaer 70. Deze Gilde publiceerde onder initiatief van de twee oprichters een Almanak voor de leerende jeugd van Vlaanderen en het blad De Vlaamsche Vlagge, waarvan Maelfait redacteur werd. Ondertussen moest hij het grootseminarie verlaten wegens wegens onvoldoende inzet voor zijn studies. In oktober 1874 startte hij zij studies notariaat te Leuven. Tijdens zijn studententijd werd hij vervolgens ook secretaris van het Vlaamsgezinde blad Met Tijd en Vlijt en stichtte hij samen met Rodenbach de studentenafdeling van het Davidfonds. Hij droeg ook bij aan de oprichting en uitbouw van een Algemene Vlaamse Studentenbond. Ook tijdens zijn notariële studies in Leuven stond Maelfait eerder bekend als een “aanstoker”, zoals de Brugse bisschop het uitdrukte, dan als een toegewijd student. Hij slaagde er niet in zijn diploma te behalen en ondernam later nog een poging in Gent, maar ook die bleef zonder succes. Terug in Roeselare nam hij de functie van secretaris van het armenbestuur en de burgerlijke godshuizen op zich. Daarnaast bleef hij lid van verschillende culturele verenigingen, zoals de toneelgroep 'De Clauwaertsgilde', waarvan hij ook medeoprichter was. Hij was gehuwd met Louisa de Coninck met wie hij verschillende kinderen had. Maelfait overleed in zijn geboortestad Roeselare op 30 augustus 1913. Guido Gezelle schreef het gelegenheidsgedicht 'Gods woonsteê nu, zoo wonderbaar' voor zijn communieprentje. |
| Links | [wikipedia] |
| Relatie tot Gezelle | gelegenheidsgedicht; studentenbeweging |
| Bronnen | https://encyclopedievlaamsebeweging.be/nl/maelfait-zeger |
| Naam | De Coninck, Ludovica Maria; Louisa |
|---|---|
| Datums | ° Wijtschate, 24/05/1862 - ✝ Roeselare, 18/07/1925 |
| Geslacht | Vrouwelijk |
| Beroep | winkelierster |
| Bio | Ludovica Maria De Coninck werd geboren op 24 mei 1862 in Wijtschate als dochter van Hendrik Karel De Coninck en Melania Sophia Accou. Op 27 september 1882 trad zij in het huwelijk met Victor (Zeger) Maelfait. Zij was winkelierster van beroep. Het echtpaar kreeg negen kinderen, van wie er vijf op jonge leeftijd overleden. Ze overleed op 18 juli 1925 in Roeselare. De familie onderhield contacten met Guido Gezelle, die voor hen verschillende gelegenheidsgedichten schreef, waaronder mogelijk een huwelijksgedicht voor het echtpaar De Coninck-Maelfait. |
| Relatie tot Gezelle | gelegenheidsgedicht (?) |
| Bronnen | Geneanet |
| Naam | Maelfait, Julia Maria Lutgardis |
|---|---|
| Datums | ° Roeselare, 16/06/1883 - ✝ Luik, 02/02/1975 |
| Geslacht | Vrouwelijk |
| Bio | Julia Maelfait werd geboren op 16 juni 1883 in Roeselare. Zij was een dochter van Victor (Zeger) Maelfait en Ludovica Maria De Coninck. Gezelle had contact met de familie en schreef verschillende gedichten voor hen, waaronder dat voor Julia’s eerste communie op 24 mei 1894. Ze overleed op 2 februari 1975 in Luik. |
| Relatie tot Gezelle | gelegenheidsgedicht |
| Bronnen | Geneanet |
 | (C) 2020 CTB -
KANTL | Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal en Letteren Koningstraat 18 | b-9000 Gent | Belgium | E ctb@kantl.be | T +32 (0)9 265 93 50 | F +32 (0)9 265 93 49 |  |
 |
